Σεμινάριο Κατασκευής Χειροποίητου Χαρτιού

Tags

, , ,

Στο Εργαστήριο παρουσιάζεται η διαδικασία κατασκευής χειροποίητου χαρτιού με
την παραδοσιακή δυτική μέθοδο και περιλαμβάνει:

1. Θεωρητική παρουσίαση, με αναφορά στην Ιστορία του Χαρτιού, τη δομή
και τα χαρακτηριστικά του, τις τεχνικές κατασκευής του, καθώς και τις
εφαρμογές και χρήσεις του.
2. Πρακτικό μέρος – εργαστήριο, όπου οι συμμετέχοντες έρχονται σε επαφή
με τη διαδικασία κατασκευής και δημιουργούν οι ίδιοι τα δικά τους φύλλα.

Συνοπτικά, η δομή της παρουσίασης είναι η εξής:
Θεωρητική παρουσίαση ( ~1 ώρα )
1. Ιστορία του Χαρτιού,
2. Περιγραφή της δομής του Χαρτιού,
3. Πρώτες ύλες και διαδικασία παρασκευής χαρτοπολτού,
4. Τεχνικές Χαρτοποιητικής (Ανατολικές τεχνικές, Δυτική τεχνική),
5. Εφαρμογές και χρήσεις του χειροποίητου χαρτιού.

Πρακτικό μέρος – Εργαστήριο ( ~3 ώρες )
1. Περιγραφή και εξοικείωση με τον απαραίτητο εξοπλισμό (χαρτοποιητικό
καλούπι, υφάσματα κατάκλισης, πρέσα, κ.λπ),
2. Παρασκευή χαρτοπολτού,
3. Κατασκευή φύλλων Α5 (14,8εκ. x 21εκ.) ακολουθώντας τα παρακάτω στάδια:
– Αραίωση χαρτοπολτού
– Εμβάπτιση χαρτοποιητικού καλουπιού στο χαρτοπολτό
– Στράγγιση
– Κατάκλιση
– Χρήση πρέσας
– Στέγνωμα

Οι συμμετέχοντες θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν τεχνικές διακόσμησης
χειροποίητου χαρτιού και να τις εφαρμόσουν κατά τη διαδικασία κατασκευής των
φύλλων.

Με την ολοκλήρωση του Εργαστηρίου, οι συμμετέχοντες θα λάβουν τα χειροποίητα
φύλλα που οι ίδιοι δημιούργησαν καθώς και έντυπο πληροφοριακό υλικό για το
Χαρτί (για περισσότερες πληροφορίες βλ. http://www.xeiropoiito-xarti.gr).

Το Εργαστήριο απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται για το χαρτί ως υπόστρωμα
αποτύπωσης (για γραφή, ζωγραφική κ.λπ), αλλά κι ως αυτούσια πρώτη ύλη για
καλλιτεχνική δημιουργία.

Ημερομηνία σεμιναρίου: Σάββατο 9/3/19
Διάρκεια σεμιναρίου: 4 ώρες
Ώρα έναρξης: 11:00
Κόστος σεμιναρίου: 40 ευρώ (παρέχονται όλα τα υλικα και εργαλεία)

Η κράτηση θέσης γίνεται με την καταβολή 20 ευρώ.
1) Στείλετε mail στο koutsipetsidis@gmail.com ή
2) Καλέστε στο 6936474123 (απογευματινές ώρες)

Σημείωσηη προκαταβολή δεν επιστρέφεται σε περίπτωση ακύρωσης 5 ημέρες πριν ή λιγότερο.

ΛΑΒΕΤΕ ΥΠΟΨΙΝ
– Ο αριθμός θέσεων είναι περιορισμένος: 10 θέσεις. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
– Σε περίπτωση ελλιπούς συμμετοχής ενδέχεται να υπάρξει ακύρωση του σεμιναρίου. Σε περίπτωση μεγάλου ενδιαφέροντος είναι πιθανόν να σχηματιστούν 2 τμήματα και το μάθημα θα επαναληφθεί. Και στις 2 περιπτώσεις θα υπάρξει σχετική ενημέρωση των ενδιαφερομένων.

– Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι για την έγκαιρη προσέλευση τους την ημέρα και ώρα του σεμιναρίου.
– Σε περίπτωση ακύρωσης ή αδυναμίας προσέλευσης παρακαλούνται να ενημερώσουν αρκετές μέρες πριν ή έστω το νωρίτερο δυνατόν.

Θα χαρούμε να σας υποδεχτούμε!

Βιογραφικό σημείωμα εισηγητή

Ο Κώστας Μπουντούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976 και είναι απόφοιτος του τμήματος Στατιστικής του Παν/μίου Πειραιώς.
Η αγάπη του για το χαρτί και την Καλλιτεχνική Βιβλιοδεσία τον οδήγησε το 2001 στο Εργαστήριο Βιβλιοδεσίας και Συντήρησης Αρχειακού υλικού της δασκάλας του Ευαγγελίας Μπίζα όπου, αρχικά ως εκπαιδευόμενος και στη συνέχεια ως βοηθός βιβλιοδέτη, διδάχτηκε την τέχνη της Βιβλιοδεσίας κι εργάστηκε ως το 2007.

Την περίοδο 2011-2012 εργάστηκε ως βιβλιοδέτης στο Καλλιτεχνικό Βιβλιοδετείο της Θεοδώρας Αργυροπούλου ενώ από το 2013 έως το 2015 εργάστηκε στην εταιρία Ψηφιακών Εφαρμογών Iconnet ως υπεύθυνος τμήματος Βιβλιοδεσίας-Εξωφύλλου και Δημιουργικού.

Έκτοτε, εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας – βιβλιοδέτης ενώ παράλληλα ασχολείται με την κατασκευή χειροποίητου χαρτιού έχοντας μαθητεύσει δίπλα στους Μαρία Μαλακού και Μαρίνο Βλέσσα (www.xeiropoiito-xarti.gr).

Έχει πραγματοποιήσει σεμινάρια Βιβλιοδεσίας και κατασκευής χειροποίητου χαρτιού σε Πολιτιστικά Ιδρύματα κι Εργαστήρια Τέχνης (ΠΙΟΠ, Μικρό Πολυτεχνείο, Το Σπίρτο, Εργαστήριο Ζωγραφικής Ρουμπίνας Σαρελάκου κ.α). Συνεργάζεται με τη ζωγράφο-χαράκτρια Ρουμπίνα Σαρελάκου σε ειδικές εφαρμογές παρουσίασης ζωγραφικών έργων, χαρακτικών και χειροποίητων κοσμημάτων (gallery
Zoumboulaki – 2017). Βιβλιοδετικές εφαρμογές και χειροποίητα χαρτιά κατασκευής
του έχουν εκτεθεί σε διάφορους χώρους και art shops (gallery ALMA, Ιn.key shop κ.α)

Advertisements

Binding Hamlet – A five act play

Tags

, , , , , , , , , , ,

ACT I – EXPOSITION

Shakespeare and I have had a difficult (bookbinding) relationship so far. (link σε Ανδρόνικο). I’ll have you know – I’m not the easiest person, but Shakespeare is to blame as well! However fate deemed it unfitting for such a tension to exist and offered me a chance to set things straight.

The book owner began correspondence with me 3 years ago. This has been by far my longest project and though it owed its constantly expanding nature to various factors (my own shortcomings, time it took discussing with the owner to reach a design and then finalise it, waiting for the needed leather to be made -since it was the last batch of Valencia to be produced- and then shipped, relocating the bindery) I must heartfully thank A.M. for his patience and good spirit throughout the entire process.

We try to create bindings that are beautiful and long-lasting. One relies heavily on inspiration, the other on knowledge, and both require a set of very particular skills… Being creative while tackling all sorts of life’s ups and downs is no easy feat and being able to work with people who are kind, understanding, patient and willing to learn new things makes a world of difference to the artisan!

The book was unique, one of those cases it feels a real joy and privilege to have as an object of work. It was printed by the famous Roycroft Press and it shows; the paper and typography were a tactile and visual treat.


It also featured handpainted details, a wonderful watermark (see photo) and an interesting Ex Libris,
indicating Benno Lewinson (a New York City attorney and a trustee of City College) as one of the book’s owners.
 The first page has a handwritten dedication from Lewinson to Rev Dr. K. Kohler, a beloved friend, revealing the book to be a gift for Kohler’s 60th birthday. What’s even more impressive though is that the first page is inscribed by Elbert Hubbard, the founder of the Rooycroft artisan community and Press! Interesting fact: Hubbard died with his wife onboard the RMS Lusitania, which was sunk by a German U-boat in 1915.

Hubbard writes: “Do your work as well as you can – and be kind.”
Wise words for everyone -artisan or not- to live by, hear hear…

So, I bound a book that was held by two important people, who also happen to have their own wikipedia entry! I feel my existence as a bookbinder has improved by a quantum just by the sheer awesomeness of that!

ACT II – RISING ACTION

Hamlet’s design has been the most complex decoration I’ve ever tackled. The owner has a deep affection for the play, and for the particular edition as well, and wanted a binding that would accompany him for a lifetime. I felt I had to take this one step further, in order to do the owner, Shakespeare and the edition justice.
 We discussed extensively for almost a year about his preferences and my ideas/suggestions. After a lot of back and forth this design got the green light.

The whole design is a play -pun intended- of symbolisms on the story of Hamlet, its themes and Shakespeare’s writing in general.
  Letters (and therefore words) symbolize Shakespeare’s writing. The use of genuine gold leaf (22K) for the decoration is a reference to the value of his works which has remained -like gold- untarnished by the passing of time.
  Power, and all that happens because of the desire for it, is one of the main axis of the play. The crown, an ultimate icon of power and an object/state of desire within the play, is comprised by letters. But the crown and the desire to acquire it are accompanied by corruption. The struggle for power brings forth dark deeds and the consequences are often severe and affect many. Gradually the crown looses its shape and fractures, breaks apart to disorderly pieces. The pieces/letters traverse the cover, implying the unfolding of events due to the disruption of harmony caused by the quest for power. As they traverse the spine they form the play’s title.
  They then scatter and spread, surrounding the skull, implying death usually found in the wake of power struggles. One of the letter strands enters the skull and transforms into its sutures to further highlight this but to also hint at how the desire for power becomes part of our thoughts, embedded and irremovable, leading to our very end. At the same time it symbolizes something entirely different on a meta level; though we may die, Shakespeare’s plays are immortal. The themes that unfold through them are an integral part of what humanity is, or rather, what can be found deep within us…

ACT III – CLIMAX


The crown is in many ways the central piece, the source and base for everything else. Three things played an integral role in how it came to be.
 The first is of course the symbolisms words, and most specifically letters, could provide – I just couldn’t pass up the opportunity to use that in a design concerning Shakespeare.
 The second has to do with the fact I’m neither a graphic artist -nor an artist in general- and have zero drawing skills, which makes it very difficult to plan or create anything. It’s why I often go for the more abstract approach or try to utilize geometry. Even the simple task of how the crown should look (re- outline) was daunting for me.
  The third factor that played a major role was my love for letters as decorative elements, in and of themselves. It’s something I’ve been experimenting with from early on and also the reason why Juan A. Fernandez Argenta is one of my favorite binders.

  With these in mind I set out to create the crown and, consequently, all the rest.

I relied on two historical examples of crowns to create the overall form, one of which is actually from Denmark – the country the play takes place.

The design was supposed to have a controlled randomness when it comes to the arrangement of letters, which was rather hard to achieve.

I followed three guidelines: use all letters of the alphabet, avoid as much as possible to place many of the same letter close to each other, alternate between font sizes.

To make it more interesting I tried to imitate certain details, small ornaments and gemstones, that can be found on the the real crowns.
One of the things I’m very happy about is using parchment to create the skull, since its texture has a striking resemblance with actual bones, both visually and tactile-wise. It was then shaded by Marianna Koutsipetsidi. The result is quite impressive; the skull gives a sense of depth that can hardly be conveyed through the photos. Same unfortunately goes for the tactile part.

 

ACT IV – FALLING ACTION

I never imagined how straining the entire tooling process would be, from start to finish.

The decoration includes some 340 letters. These had to be ink-stamped on paper, then transferred on tracing paper along with various alterations, impressed through the tracing paper without using heat, blind tooled and finally gold tooled which in many cases had to be repeated 2 or 3 times.

 That’s a total of about 2500 actions. By the end I heard a couple of knocks on the door from tendinitis! Still lurking…


Here’s a gif showing the tracing process. Each step consisted of ink-stamping all font sizes of a specific letter of the alphabet.

The number mentioned earlier applies only to the main decoration and does not take into account:
– The process until the current arrangement of the design was reached.
– The small scale tests needed to see how the design looks.
– Switching type on the typeholder.
– Placing and taking out of the fire the typeholder (dozens of times for each letter).
– Applying glaire to each letter impression with a very fine brush prior to gilding.
– And last but not least the blind tooling adorning the margins of the covers.


ACT V – DENOUEMENT

Overall I think this has somewhat remedied my bookbinding relationship with Shakespeare. But it was more than just a work project; it was a crafting journey extending well beyond the confines of the binding’s progression. It became entwined with milestones and rough times: I began working on this binding in my first bindery and its completion was reached in the new one, two years after I moved in. During this time important changes and hardships have occurred so in my mind this project became a bit like a bookmark in the book of life. It was always there, always challenging me, never ending.
And now that part of my life has covered and decorated the book as much as the leather and gold it has on it, and has been shipped to the other side of the world…
How can one not love being a bookbinder?!

And that was all there is to the binding of Hamlet.
Till next time!

Σεμινάριο Δερματόδετης Βιβλιοδεσίας

Tags

, , , ,

Σας προσκαλώ στο σεμινάριο δερματόδετης βιβλιοδεσίας το οποίο θα ξεκινήσει στα μέσα Φεβρουαρίου.

 Το σεμινάριο αυτό εμβαθύνει στην χειροποίητη ραφτή βιβλιοδεσία τύπου case-binding, με βασικό πλέον υλικό το δέρμα.
 Η δερματόδετη βιβλιοδεσία, όπως θα διδαχθεί, παράγει ένα καλαίσθητο βιβλίο με αντοχή στο χρόνο ενώ ταυτόχρονα ανοίγει τις πόρτες για ένα μεγάλο εύρος από μορφές και τεχνικές βιβλιοδεσίας.
 Με το πέρας του σεμιναρίου θα έχετε την δυνατότητα να φτιάχνετε δερματόδετα:
– Βιβλία
– Σημειωματάρια
– Άλμπουμ
– Καθώς και διάφορα άλλα αντικείμενα (κουτιά, θήκες, κλπ).

dimitri's bookbinding corner - leathersΓια όσους έχουν ήδη παρακολουθήσει το σεμινάριο πανόδετης ή έχουν βασικές γνώσεις βιβλιοδεσίας ακολουθούν μερικά από τα σημαντικά καινούρια στάδια και τεχνικές με τις οποίες θα έρθετε σε επαφή:
– Σφύρισμα του βιβλίου
– Χειροποίητα κεφαλάρια (ραφτά στο χέρι)
– Ρεφελάρισμα δέρματος
– Κατασκευή νεύρων στην ψευδοράχη
– Διακόσμηση έγκαυτη/foil με εργαλεία χρυσώματος


—Επιπλέον Πληροφορίες—

Σε ποιούς απευθύνεται το σεμινάριο
Το σεμινάριο είναι ανοιχτό σε όλους.
Λάβετε ωστόσο υπόψιν πως αφορά την διδασκαλία μιας πολύπλοκης μορφής βιβλιοδεσίας με πολλά στάδια και προϋποθέτει εξοικείωση με την χρήση απλών εργαλείων (χάρακας, κοπίδι, ψαλίδι) για μέτρηση και κοπή υλικών
.
 Για την ομαλή παρακολούθηση του είναι επιθυμητές κάποιες βασικές γνώσεις βιβλιοδεσίας (από συμμετοχή σε άλλα σεμιναρία ή προσωπική εξάσκηση).
Εναλλακτικά, σε περίπτωση που το παραπάνω δεν ισχύει, είναι καλό να υπάρχει κάποια εμπειρία από ενασχόληση με χειροτεχνία στο παρελθόν.

Αν ενδιαφέρεστε για το σεμινάριο αλλά δεν είστε σίγουροι αν απευθύνεται σε σας μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου!

Δήλωση συμμετοχής
Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή:
α) Με ένα μήνυμα στο koutsipetsidis@gmail.com
β) Καλώντας με στο 6936474123 (απογευματινές ώρες)

Έναρξη Σεμιναρίου
Το σεμινάριο θα ξεκινήσει Σάββατο 16 Φεβρουαρίου.

Μέρες & ώρες Μαθημάτων
Τα μαθήματα θα γίνονται Σάββατα και θα είναι “πρωινά” (12:00-16:00) και απογευματινά (16:00-20:00). Η διάρκεια τους θα είναι 3-4 ώρες, αναλόγως το μάθημα και τον αριθμό των συμμετεχόντων.
Σημείωση: Παρακαλούνται θερμά οι ενδιαφερόμενοι να δηλώσουν συμμετοχή μονάχα αν γνωρίζουν με βεβαιότητα πως θα μπορούν να είναι συνεπείς στις μέρες και ώρες του σεμιναρίου. Θα υπάρξει πολύ περιορισμένη δυνατότητα αναπλήρωσης.

Αριθμός μαθημάτων
To σεμινάριο θα ολοκληρωθεί σε 9-10 μαθήματα.

Κόστος συμμετοχής
 Το κόστος συμμετοχής είναι 300 ευρώ. Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται όλα τα υλικά και εργαλεία (καθώς και ποικιλία δερμάτων), τα οποία και θα παρέχονται από το εργαστήριο.
 Θέση κατοχυρώνεται με μια προκαταβολή των 100 ευρώ, η οποία θα δοθεί για την αγορά διαφόρων πραγμάτων απαραίτητων για το σεμινάριο. Τα υπόλοιπα θα καταβληθούν σε δόσεις των 50 ευρώ, ανά 2 μαθήματα. Στο 1ο μάθημα δίνεται η πρώτη.
Σημείωση: η προκαταβολή δεν επιστρέφεται σε περίπτωση ακύρωσης 2 εβδομάδες πριν την έναρξη του σεμιναρίου.

Τμήματα
Τα μαθήματα θα γίνονται σε 2 ολιγομελή τμήματα με 4 συμμετέχοντες στο καθένα.

Θα χαρώ να τα πούμε στο σεμινάριο!

Σεμινάριο Ebru – Marbling με την Κατερίνα Μόμιτσα

Tags

, , , ,

Καλή χρονιά σε όλους! Εύχομαι το 2019 να φέρει υγεία, χαρά και δημιουργικότητα!

Ύστερα από την μεγάλη επιτυχία του περσινού σεμιναρίου Ebru το εργαστήριο μου θα φιλοξενήσει και πάλι την Κατερίνα Μόμιτσα και όσους ενδιαφέρονται να γνωριστούν με την ιδιαίτερη αυτή τέχνη!
Το Ebru (ή όπως είναι αλλιώς γνωστό – Marbling) είναι μια παραδοσιακή τέχνη ζωγραφικής, γνωστή στην Ανατολή εδώ και αιώνες. Το σχέδιο γίνεται πάνω στο νερό και ύστερα αποτυπώνεται στο χαρτί. Καθώς δεν μπορούν ποτέ να βγουν δύο έργα ίδια, το αποτέλεσμα είναι κάθε φορά μοναδικό.
  Ιδιαίτερη, χαλαρωτική και έντονα δημιουργική, η τέχνη του ebru είναι κάτι το πρωτόγνωρο για όσους δεν έχουν ξαναέρθει σε επαφή μαζί της.

Το συγκεκριμένο σεμινάριο αποτελεί μια εισαγωγή στην τέχνη του ebru. Οι συμμετέχοντες θα δημιουργήσουν σχέδια στο νερό πειραματιζόμενοι με διάφορα μοτίβα που θα μεταφερθούν έπειτα σε χαρτί. Χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνική θα φτιάξουν επίσης κάρτες και σελιδοδείκτες.


Πληροφορίες

Ημέρα και ώρες σεμιναρίου: Σάββατο 26 Ιανουαρίου (απόγευμα 17:00 – 20:00)

Κόστος συμμετοχής: 40 ευρώ.
Παρέχονται όλα τα υλικά και εργαλεία.

Δήλωση συμμετοχής – κατοχύρωση θέσης: Η κατοχύρωση θέσης γίνεται με  προκαταβολή του μισού κόστους συμμετοχής (20 ευρώ). Αυτό μπορεί να γίνει με επίσκεψη κατόπιν συνεννόησης στο βιβλιοδετείο μου (πλησίον Εθνικής Άμυνας).
Για την συνεννόηση καλέστε με στο 6936474123 (απογευματινές ώρες) ή στείλτε μου ένα μήνυμα στο koutsipetsidis@gmail.com

Σημείωση: Η προκαταβολή για την συμμετοχή δεν επιστρέφεται σε περίπτωση ακύρωσης 3 ημερών ή λιγότερο από την ημέρα του σεμιναρίου.

Θέσεις ανά μάθημα: υπάρχουν 9 θέσεις διαθέσιμες στο κάθε μάθημα.
Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας στην κατοχύρωση θέσεων.

Χρειάζεται να φέρουμε κάτι; μια ποδιά –αν έχετε!- ειδάλλως ντυθείτε με κάτι που δεν θα σας πείραζε αν λερωθεί. Τα υπόλοιπα θα τα φροντίσουμε εμείς!

Σας περιμένουμε!

Η Κατερίνα Μόμιτσα είναι μια ελληνίδα σχεδιάστρια και δημιουργός που ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Η δουλειά της είναι υπό το brand Káte και σχετίζεται με τις τεχνικές του ebru και marbling.
   Η πρώτη της επαφή με το ebru, καθώς και οι σπουδές της, ήταν στην Κωνσταντινούπολη, όπου το ερωτεύτηκε. Χρειάστηκε μια μόνο σταγόνα, το χρώμα να αγγίξει την επιφάνεια του νερού και μαγεύτηκε από αυτή τη σπάνια τέχνη. Από τότε παρακολούθησε διάφορα σεμινάρια από πολλούς masters του ebru . Επίσης πήρε μέρος σε διάφορες εκθέσεις.
   Το εργαστήριο της βρίσκεται στην Αθήνα. Εκεί εφαρμόζει και πειραματίζεται με τις τεχνικές του ebru και marbling σε διάφορα υλικά όπως χαρτί, ξύλο, κεραμικά, ύφασμα, κεριά, πέτρες κ.λ.π. Χρησιμοποιεί αυτές τις τεχνικές και σε συνδυασμό με το προσωπικό της στυλ δημιουργεί σημειωματάρια, ημερολόγια, κοσμήματα, αξεσουάρ και διακοσμητικά αντικείμενα.
   Η Κατερίνα επίσης οργανώνει σεμινάρια, με σκοπό να ενθαρρύνει κι άλλους ανθρώπους να μπουν στον μαγικό κόσμο του ebru.

Ιστότοπος
http://kate.ebru.gr/

A Tree Grows in Brooklyn – And why Simple ≠ Easy

Tags

, , , , , , ,

There’s a tree that grows in Brooklyn. Some people call it the Tree of Heaven. No matter where its seed falls, it makes a tree that struggles to reach the sky. It grows in boarded-up lots and out of neglected rubbish heaps. It grows up out of cellar gratings. It is the only tree that grows out of cement. It grows lushly… survives without sun, water, and seemingly without earth. It would be considered beautiful except that there are too many of it.

A Tree Grows in Brooklyn – By Betty Smith
Full French leather binding. Decoration made with leather inlays and 22 Karat gold leaf. Handmarbled paper. Cloth bound case with gilt leather label.

I recently finished working on a commission for a design binding based on Betty Smith’s book, intended as a very special gift. I was not familiar with the story and the words at the post’s beginning were the first thing I laid my eyes on when I started my research. I could instantly see why this is a well loved book…

Whether or not I’ve succeeded in delivering a special gift remains to be seen, however as the post subtitle implies I’ve (re-)learned a valuable lesson; Simple ≠ Easy.

Don’t get me wrong, I’m neither complaining for the work it took neither saying it should have been easy. It is occasions like this one that put everything into perspective and make one appreciate “simple” bindings made by skilled colleagues and binders of the past even more…

I used to have two rules written on a piece of paper on the bindery wall:
Rule No 1 – It is always harder than you think
Rule No 2 – Don’t doubt rule No 1
When I moved to a new location I simply forgot to hang it again somewhere visible – big mistake!

But lets talk about the binding…
The book, bought from a book-dealer by the client, arrived quite smelly – probably from spending many years in a basement. Not that “old-book” aroma many people rave about, it was more on the stinky side! After almost two months like this, with a fan constantly airing it, the smell finally dissipated.

After the book had been sewn, rounded and backed, it was time to think about the decoration. The client gave me some pointers: he wanted a design binding (as opposed to a more classic look) and asked for something minimal and realistic.

The client also liked my binding for Wasteland, which I did a few years back…
As a rule of thumb I never repeat the same (design-) binding twice, that way all bindings remain original and I also get to try new things. However I usually try to find a way to incorporate a client’s preferences in the design and the aforementioned rule doesn’t really apply to something as simple as wind blowing away a tree’s leaves.

Before venturing on with design details I must make an honorable mention: early on there have been a couple of wonderful design concepts created for the binding by graphic designer Christina Pandjarou. However, as is often the case with interesting concepts, they didn’t work out for various reasons and I had to return to the drawing board, this time without Christina, who opted out due to scheduling conflicts.
Thank you so much C.P. – it was fun! 🙂

I did an extensive search on 1920’s New York to draw some inspiration. Not so much for reference, since the binding would feature a highly stylized and linear depiction of the city, but mostly to get a sense of NY back then – to get in the mood.
Boy, was I enamored! I’ve seen a lot of documentaries for those decades, and some for NY specifically, but by searching for images and finding some amazing shots -from the harbors and train stations, to the poor neighborhoods, to the grand and glorious scyscrapers that were beginning to emerge- I felt as if walking down those streets during a time when everything changed.

I wanted to capture the city’s vibe, as conveyed through photos of the era and Francie’s story: big, busy and loud, dangerous, ugly, wonderful, ever-changing, wealth and poverty side by side. Everything connected, a massive organism, lifeless but full of life, inanimate itself but always shifting and changing. A place dominated by contrast.

Ι chose a moody blue leather (there has been debate as to whether this is blue or green!) to create a gloomy backdrop. However various colors would be used for the city onlays to create that “busy” feeling of a megalopolis. I also wanted the line-work to mesh to make the buildings look intertwined; hard to tell where they begin or end. To that effect 4 lines form the entirety of the “city”, changing from scyscrapers ti appartment blocks and vice-versa.

And at the very center of all this, a Tree growing in defiance.

I decided to place the Tree on the spine for 3 reasons: it is in many ways the story’s protagonist beside Francie, it would serve as the book’s “title” (since I couldn’t find a way to incorporate one succesfully in the design) and last but not least for its symbolism, since when the binding is spread the Tree is surrounded by the towering and busy city, yet it manages to flourish – as do people…

To further underline the contrast between the City and the Tree I decided to do all the city elements using straight lines and sharp corners, while the Tree is the only thing that features curves and rounded shapes.

I sketched the concept and as soon as I got the client’s Ok I traced the design and started blind tooling to create the recesses for the inlays. Then I carefully sanded the grooves and went on to paste down the inlays.
By the way, I distinguish an “onlay” from an “inlay” in that the first “sits” on the leather surface, protruding even a tiny bit, while the second is flush with the rest of the leather surface or below, either by cutting a piece and replacing it with another or by creating recesses and placing the pieces in those. Don’t know if that is indeed how they are differentiated by academic standards or if a piece of leather placed in a recess is still considered technically an onlay. However for the purposes of this article I will refer to the technique I used as inlays.

When the city onlays were finished I felt the annoying presence of a judgmental observer next to me. It was Dino and –as always- he had something to say: “Say Dimitri, this turned out hellafine… It would be a shame to just blind tool the roots, damn shame if you ask me… ”. Now, I know what you think: Dino is a manipulative prick. And you’d be right to think so. But he had a point…

He suggested to use inlays for the roots and I agreed, proceeding to cut extremely thin strips of pared leather, 1mm thin or less. Once more I had to blind-tool the design, roughen the grooves with a needle and a piece of fine sandpaper and then lay the strips by gradually applying glue within the tooled impression.

“See? Told you the inlays would be nice! Know what would make it even nicer? Tiny, eye-squinting to cut and frustrating to handle, inlays for leaves as well – 4 colors to boot!”. Now this was too much trouble and I gave him the look, but he can be very persuasive…

My initial thought was to gold-tool all the leaves. I asked Eleni who was at the bindery for a conservation during the binding’s finishing her thoughts on the matter. “Why not both – gold and inlays!” she suggested.
Believe it or not, cutting the leaves turned out to be a many-hour task. I had to mark them with ink on the back of the pared leather and then carefully cut them with a scalpel. After the design was transferred on the book spine I blined-tooled each leaf to create a recess for the inlay to sit in and roughened the surface of each recess with a sharp needle to give glue a better grip. After gold-tooling some of the leaves I applied glue inside the recesses for the rest using a very fine brush and with its tip I would pick up each leaf and place it using a needle.

I was quite happy with the binding. Then Dino pointed out “Can you imagine it sitting like that on a shelf? Scorched slowly by the sunlight, exposed to friction and dust and dampness and who knows what else! A case is in order, definitely…”
He was getting on my nerves, but he was right. And since I was going to make a case it had to be on par with the binding.

I decided to use some of the left-over leather leaves so that the title label wouldn’t feel empty.
And that was it – the binding was on its way for a trip half way around the globe!

All this showed me that Dino suffers severely from feature creep. For those of you unfamiliar with the term, it refers to for elements or details that are constantly added on a project making it increasingly more complex and difficult to finish. Perfectionism is often the cause of this, the mentality “I made X nice, can’t have Y be less good”.
This was initially intended to be a “simple” binding, and it is in some ways… Even a seemingly simple decoration may require a lot of effort though, and coupled with feature creep it can grow out of proportion.

In the end both I and Dino were happy though: I got to try some new things/ideas and Dino got, well… all the rest!

 

Τα χρονικά μιας Συντήρησης – Από την Ελένη Τσετσέκου

Tags

, , , , , , ,

Το ακόλουθο άρθρο υπογράφει η Ελένη Τσετσέκου, συντηρήτρια και βιβλιοδέτις.

Όταν μου ζήτησε ο Δημήτρης να του πω την γνώμη μου για κάποια βιβλία που χρειάζονταν συντήρηση ενθουσιάστηκα.  Είναι αυτό το συναίσθημα όταν πιάνεις ένα παλιό βιβλίο, είμαι σίγουρη πως για να παρακολουθείτε αυτό το blog ξέρετε τι εννοώ. Επρόκειτο για τρία βιβλία…
Το πρώτο και παλαιότερο, ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Ντυμένο με περγαμηνή η οποία είχε σκιστεί σε κάποια σημεία, θύμιζε τα βιβλία που βλέπουμε  στις ταινίες. Τα κεφαλάρια του είχαν “λυθεί” από τα τεύχη και δεν ακολουθούσαν το άνοιγμα του βιβλίου. Το υπόλοιπο σώμα του ήταν καλυμμένο με σκόνη και επικαθήσεις αλλά κατά τα άλλα ήταν σε άψογη κατάσταση.  
Παρόλαυτα χρειαζόταν ένα καθαρισμό, στερέωση των ευαίσθητων σημείων της περγαμηνής πάνω στο εξώφυλλο και στήριξη των κεφαλαριών πάνω στα τεύχη. Απλά πράγματα!

Τα άλλα δύο βιβλία δεν ήταν το ίδιο τυχερά: τα καλύμματά τους ήταν σκισμένα – σχεδόν διαλυμένα. Το χαρτί τους, λεπτό και κιτρινισμένο, φαινόταν αρκετά ευαίσθητο στα χέρια μου και κάμποσες σελίδες ήταν σκισμένες. Με μία πρώτη ματιά υποθέσαμε πως και τα δύο αυτά βιβλία είναι πιθανό να μην φέρουν το αρχικό τους δέσιμο.

Στις διπλωμένες σελίδες που περιείχαν σχέδια και πίνακες είχαν γίνει πρόχειρα στερεώσεις με χοντρό χαρτί και μία μάλιστα ήταν κολλημένη με το αγαπημένο υλικό των συντηρητών… το σελοτέιπ. Τα βιβλία αυτά λοιπόν έπρεπε να λυθούν, να καθαριστούν, να πλυθούν (αν τα μελάνια τους το επέτρεπαν), να γίνουν στερεώσεις όπου υπήρχαν σκισίματα και να ραφτούν ξανά.

Σκέφτηκα να ξεκινήσω με τα δύο βιβλία που βρίσκονταν σε παρόμοια κατάσταση και χρειάζονταν την περισσότερη δουλειά. Το πρώτο βήμα ήταν να τα λύσω. Ακούγεται εύκολο, σωστά; Συνήθως είναι… Τα βιβλία αυτά όμως, όπως έχω ήδη αναφέρει, είχαν ξαναραφτεί και η δουλεία που είχε γίνει σε αυτά ήταν αρκετά πρόχειρη ως και κακή θα μπορούσα να πω. Δυσκολευόμουν ιδιαίτερα να βρω την μέση των τευχών προκειμένου να κόψω τις κλωστές ραφής.
Επιπλέον δεν άνοιγαν σωστά καθώς είχαν περαστεί με υπερβολική κόλλα στην ράχη, η οποία είχε εισχωρήσει μέσα στα φύλλα και τα είχε κολλήσει μεταξύ τους. Σε πολλά σημεία αναγκάστηκα να σκίσω το χαρτί (πόνος για έναν συντηρητή) για να μπορέσω να αφαιρέσω την κλωστή καθώς αυτή ήταν κολλημένη πάνω στα φύλλα.
Μία άλλη δυσκολία ήταν πως υπήρχαν αρκετά μονόφυλλα μεταξύ των τευχών οπότε έπρεπε να διπλοτσεκάρω τα φύλλα που θεωρούσα ως τεύχος και να μην αρκούμαι στο απλό μέτρημα των 16 σελίδων που συνήθως αποτελούν τα τεύχη.

Όπως πάλευα λοιπόν να λύσω τα βιβλία -στα όρια της απελπισίας-βλέπω τον Δημήτρη να μπαίνει στο εργαστήριο και να βγαίνει ξανά φορτσάτος με μια σκούπα. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία αργότερα όμως κατάλαβα πως μίλαγε με κάποιον οπότε βγήκα και εγώ έξω για να δω αν μπορούσα να βοηθήσω -όχι για κουτσομπολιό, προς θεού!
Ένα μικρό μικρό γατάκι είχε τρυπώσει σε μία μηχανή αυτοκινήτου για να ζεσταθεί και δεν έβγαινε από εκεί με τίποτα. Μετά από αρκετή ώρα καταφέραμε να το πιάσουμε και το βάλαμε σε ένα κουτί με τροφή και νερό ελπίζοντας να μπορέσουμε να εντοπίσουμε την μητέρα του. Δεν τα καταφέραμε. Παίρνοντας αρκετά τηλέφωνα βρήκαμε μία κοπέλα που μπορούσε να το φιλοξενήσει για λίγες μέρες.

Προσπάθησα να συνεχίσω να δουλεύω αλλά ήταν αρκετά δύσκολο καθώς το γατάκι προσπαθούσε συνέχεια να έχει την προσοχή μου με νιαουρίσματα και περίεργους θορύβους μέσα από το κουτί του!
Αφού κατάφερα να λύσω τα βιβλία, προχώρησα στον “στεγνό καθαρισμό του χαρτιού” όπως λέμε στην συντήρηση. Καθαρισμό δηλαδή που γίνεται χωρίς νερό ή κάποιον άλλο διαλύτη, συνήθως με πινέλο, γόμα και νυστέρι αν χρειαστεί. Οι σελίδες είχαν αρκετή σκόνη την οποία αφαίρεσα με ένα μαλακό πινέλο.
 Και εδώ είχαμε απρόσκλητους επισκέπτες, λιγότερο χαριτωμένους και ευτυχώς όχι ζωντανούς… Κάναμε μια μικρή φωτογράφιση και σε αυτούς!

Αποφάσισα να μην αφαιρέσω τις στερεώσεις που είχαν γίνει με χοντρό χαρτί στις διπλωμένες σελίδες αλλά το σελοτέιπ έπρεπε να φύγει!

Για καλή μου τύχη είχε μειωθεί αρκετά η συγκολλητική του ιδιότητα και με αργές κινήσεις με μια λεπτή σπάτουλα κατάφερα να το αφαιρέσω χωρίς απώλειες.

Για την αφαίρεση κάποιων  λεκέδων στις πρώτες και τελευταίες σελίδες χρησιμοποίησα γόμα, σε κάποιους με επιτυχία σε άλλους όχι. Σε αυτό το σημείο ήθελα να προχωρήσω στον υγρό καθαρισμό ορισμένων σελίδων οι οποίες ήταν ιδιαίτερα κιτρινισμένες και λεκιασμένες (λόγω περιορισμένου χρόνου δεν μπορούσα να το κάνω σε όλες τις σελίδες και των δύο βιβλίων και εκ των πραγμάτων δεν χρειαζόταν).
 Προτού όμως βρέξω αυτές τις σελίδες έπρεπε να είμαι σίγουρη πως τα μελάνια τους δεν διαλύονταν στο νερό και πως το χαρτί θα άντεχε να βραχεί. Αυτό το είδα βάζοντας μια σταγόνα νερό πάνω σε δυο τρία γράμματα από διαφορετικές σελίδες. Στο ένα βιβλίο το μελάνι έβγαινε λίγο όπως σκούπιζα τις σταγόνες οπότε σίγουρα δεν μπορούσα να το βρέξω. Στο άλλο δεν παρατήρησα να επηρεάζεται το μελάνι οπότε αποφάσισα να προχωρήσω με τον καθαρισμό.

Οι σελίδες ήταν αρκετά ευαίσθητες για να τις βυθίσω στο νερό οπότε αποφάσισα να τις ψεκάσω. Χρησιμοποίησα αερογράφο. Το νερό που στράγγιζα από τις σελίδες έβγαινε αρκετά κίτρινο.

Στην συνέχεια τις ψέκαζα με πολύ αραιωμένη μεθυλοκυτταρίνη, μία αρχειακή κόλλα η οποία χρησιμοποιείται κατά κόρων στην συντήρηση χαρτιού και δυναμώνει κατά κάποιο τρόπο το χαρτί.

Άφησα τις σελίδες να στεγνώσουν υπό πίεση ενώ παράλληλα προχώρησα σε στερεώσεις σκισιμάτων με ιαπωνικό χαρτί.

Το αποτέλεσμα μετά τον υγρό καθαρισμό.

Το ιαπωνικό χαρτί κόβεται – ή μάλλον σκίζεται- με ένα βρεγμένο πινέλο στις διαστάσεις που χρειαζόμαστε. Με αυτό τον τρόπο το κομμάτι που κόβουμε έχει ίνες στις άκρες του και κολλάει χωρίς να δημιουργεί “σκαλοπάτι” στο χαρτί που στερεώνουμε.

Στερέωση στην σελίδα απ’ όπου  αφαίρεσα το σελοτέιπ. Το ιαπωνικό χαρτί εδώ είναι ιδιαίτερα λεπτό προκειμένου να μην κρύβει το κείμενο και έχει μπει και από τις δύο όψεις της σελίδας και μεγαλύτερη αντοχή. Τα φύλλα έμειναν υπό πίεση μετά τις στερεώσεις.
Αφού σιγουρευτήκαμε πως τα φύλλα και τα τεύχη ήταν στην σωστή σειρά, έπρεπε να ανοιχτούν οπές στις οποίες θα γινόταν η καινούρια πια ραφή. Από εδώ και πέρα ανέλαβε ο Δημήτρης ενώ εγώ συνέχισα με το πρώτο βιβλίο που σας ανέφερα, που ήταν καλυμμένο με περγαμηνή.
Ξεκίνησα τον καθαρισμό με πινέλο, βγήκε αρκετή σκόνη και συνέχισα με γόμα σε κάποιους λεκέδες.

Ορισμένες σελίδες είχαν μουτζούρες από κάποιο παιδάκι το οποίο δεν είχε βρει μάλλον άλλο χαρτί για να ζωγραφίσει. Σε κάποιους λιπαρούς λεκέδες επέμεινα με νυστέρι με αρκετή επιτυχία.

Η στερέωση της περγαμηνής στα ευαίσθητα σημεία έγινε με Klucel G. Είναι σημαντικό η περγαμηνή να μην βραχεί με νερό διότι δημιουργεί κυματισμούς και αλλάζει διαστάσεις.

Σημείωση: Στη φωτό δεξιά η πάνω λωρίδα αφορά ένα από τα 2 πρώτα βιβλία. Η μεσαία και κάτω λωρίδα ανήκουν στο βιβλίο δεμένο με περγαμηνή.
Το τελευταίο βήμα ήταν ραφή των κεφαλαριών πάνω στα τεύχη. Χρησιμοποίησα λεπτή βαμβακερή κλωστή και πέρασα γύρω από τον πυρήνα του κεφαλαριού και μέσα από τα τεύχη. Προσπάθησα η κλωστή μου να έρχεται πάνω από την ανοιχτόχρωμη κλωστή του κεφαλαριού με σταθερές αποστάσεις για να μην ενοχλεί στο μάτι.

Ελπίζω να κατάφερα να σας μεταφέρω τα βήματα συντήρησης που ακολουθήσαμε!

ΥΓ – Για όσους αναρωτιέστε για το γατάκι βρήκε οικογένεια και μεγαλώνει ευτυχισμένο!

Ημέρες βιβλιοδετείων – Φωτό από την δράση

Tags

, ,

Το περασμένο Σ/Κ η δράση της ARA Ελλάδος πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία.

Κατά τα λόγια του Δ.Σ.:
“Οι “Ημέρες Βιβλιοδετείων” προσέλκυσαν ένα μεγάλο αριθμό επισκεπτών, από ένα ευρύ φάσμα ιδιοτήτων κι επαγγελμάτων (εικαστικοί, γραφίστες, συντηρητές, βιβλιόφιλοι κ.α), οι οποίοι ήρθαν σε επαφή με τους ίδιους τους Βιβλιοδέτες και τα Εργαστήριά τους και γνώρισαν από κοντά τις δημιουργίες τους.”

Παρότι το εργαστήριο μου φαντάζει απομονωμένο σε κάποια χιονισμένη βουνοπλαγιά στην άκρη του κόσμου, σε σχέση με τα πολλά βιβλιοδετεία που είναι συγκεντρωμένα στο κέντρο και σαφώς πιο προσβάσιμα, υπήρξαν κάποιοι τολμηροί οδοιπόροι που μας τίμησαν με την επίσκεψη τους – και τους ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο και την διάθεση τους!

Ακολουθούν μερικές φωτό από τη δράση!

Καθώς το εργαστήριο είναι δυσεύρετο θεώρησα σωστό να επισημάνω την τοποθεσία στους επισκέπτες με ένα διακριτικό οπτικό βοήθημα…

  Εξηγώντας το χρύσωμα σε μια θαυμάσια οικογένεια – τι ωραία φωτό!
  Ας μου επιτραπεί να συγχαρώ αυτούς τους γονείς που έφεραν μαζί τα παιδιά τους – είναι σημαντικό να μαθαίνουν πως υπάρχουν ακόμη -και θα υπάρχουν πάντα- πράγματα που φτιάχνονται στο χέρι και πως δεν βρίσκονται όλα στην οθόνη ενός υπολογιστή (πόσο μάλλον όταν μιλάμε για βιβλία) ή έτοιμα στα ράφια ενός μαγαζιού…
  Προσέξτε την έκφραση των κοριτσιών: διακρίνω 2 βιβλιοδέτριες εν την γενέσει!

Και μια ακόμη φωτό επί το έργον!

Δείχνοντας πως φτιάχνονται τα χειροποίητα κεφαλάρια.

Ένα κεφαλάρι σε πραγματικό μέγεθος (αριστερά) και ο ίδιος τύπος σε μεγέθυνση!
Την ιδέα αυτή την πήρα από το Book Arts Web, όπου κάποιος συνάδελφος του εξωτερικού την είχε αναφέρει, και είναι ομολογουμένως εξαιρετική – διευκολύνει πολύ στην κατανόηση του πως φτιάχνονται τα κεφαλάρια και βοηθάει στο να εκτιμηθεί η ακρίβεια που απαιτείται και η φινέτσα που προκύπτει όταν μετά γίνεται η σύγκριση με το πραγματικό μέγεθος.

   Η Ελένη Τσετσέκου, συντηρήτρια και βιβλιοδέτρια, φιλοξενήθηκε στο βιβλιοδετείο στα πλαίσια της δράσης και μοιραστήκε εξ ημισείας μαζί μου την υποδοχή των επισκεπτών και την επίδειξη των βιβλιοδετικών σταδίων και τεχνικών.
  Θα ήθελα να την ευχαριστήσω για την βοήθεια που προσέφερε στην προετοιμασία του εργαστηρίου αλλά πάνω απ’όλα για τη συμβολή της κατά την διάρκεια της δράσης.
  Στα αριστερά την παρακολουθείτε σοκαρισμένη απέναντι στην απόπειρα ραψίματος ενός επισκέπτη (αστεισμός βεβαίως)! Περάσαμε όλοι, βιβλιοδέτες, εθελοντές και επισκέπτες, όμορφα και διασκεδάσαμε πολύ – όπως φαίνεται στα δεξιά!

Εξηγώντας διαφορετικούς τύπους ραφής στους επισκέπτες.

Και τέλος μια από τις εθελόντριες μας, η Sarah, απαθανατισμένη να κραυγάζει ενθουσιασμένη και εκστατική με δάκρυα στα μάγουλα (δεν φάινονται στη φωτό) στη θέα του πρώτου της χρυσωμένου διακοσμητικού. Εύγε Sarah!

  Κλείνοντας πρέπει να γίνει μνεία στις εθελόντριες που μας συντρόφεψαν τις ημέρες της δράσης: την Sarah που δεν δίστασε να διακυρήξει δημοσίως που βρίσκεται το πραγματικό βιβλιοδετικό πάρτυ (!) και την Μυρσίνη για την ειλικρινέστατη και ενδελεχή κριτική που παρέθεσε σχετικά με την κρεμάστρα του εργαστηρίου…
  Πέρα από τα αστεία, εγώ και η Ελένη τις ευχαριστούμε θερμά για την ενέργεια και διάθεση που έφεραν μαζί τους!

Ημέρες Βιβλιοδετείων – Πρόσκληση σε ένα χειροτεχνικό περίπατο!

e-afisa_Hmeres_Vivliodeteiwn 1
Το εργαστήριο μου συμμετέχει στην δράση με τίτλο “Ημέρες βιβλιοδετείων” που διοργανώνει η ARA Ελλάδος και η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 10 & 11 Νοεμβρίου 2018 στις 11.00 – 18.00. Κύριος στόχος της δράσης είναι τα Εργαστήρια Βιβλιοδεσίας να ανοίξουν τις πόρτες τους στο κοινό και να μοιραστούν μαζί του τα μυστικά της Τέχνης της Βιβλιοδεσίας.

Εγώ και οι συνάδελφοι βιβλιοδέτες σας προσκαλούμε να επισκεφτείτε τα εργαστήρια μας ώστε να γνωριστούμε και να μιλήσουμε για τα βιβλία και την τέχνη που τα προστατεύει και τα ομορφαίνει.


Eleni Tsetsekou

Στα πλαίσια της δράσης θα φιλοξενείται στο εργαστήριο η συντηρήτρια και βιβλιοδέτρια Ελένη Τσετσέκου.

Θα παρουσιαστούν τα εξής στάδια:
– Πριόνισμα του βιβλίου
– Ράψιμο σε τεζάκι
– Ράψιμο κεφαλαριών
– Ρεφελάρισμα
– Χρύσωμα

Η επίδειξη των σταδίων αυτών θα γίνει/επαναληφθεί τις ακόλουθες ώρες:
11:00 – 12:00 – 13:00 – 14:00 – 15:00 – 16:00 – 17:00
(Το εργαστήριο θα παραμείνει ανοικτό έως τις 18:00, ωστόσο η τελευταία επανάληψη θα πραγματοποιηθεί στις 17:00).

Για να μπορέσετε να παρακολουθήσετε όλα τα στάδια και για λόγους διευκόλυνσης δικής μας θα σας παρακαλούσαμε να ρυθμίσετε την επίσκεψη σας ώστε να είστε στο εργαστήριο λίγο πριν από τις ώρες που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Θα χαρούμε να σας υποδεχτούμε!

ΥΓ – Σας προτείνουμε να επισκεφτείτε/εγγραφείτε την σελίδα της ARA Greece στο facebook η οποία αναρτά συχνά υλικό βιβλιοδετικού -και όχι μόνο!- ενδιαφέροντος.

Ευκαιρία – χειροποίητες μαρμαρόκολλες σε προσφορά

Tags

, ,

Καλωσήρθατε σε ένα ακόμη άρθρο με marbling-θεματική!

Εάν θέλετε να δειτε απευθείας τη λίστα με τις διαθέσιμες μαρμαρόκολλες ανατρέξτε στο τέλος του άρθρου.

Έχω εκφράσει πολλές φορές την αδυναμία μου για μαρμαρόκολλες… Πέρα από την ομορφιά που έχουν αυτά καθαυτά τα χαρτιά που έχουν διακοσμηθεί με την τεχνική του ebru/marbling είναι αδιαμφισβήτη η χάρη που προσφέρουν σε μια βιβλιοδεσία, είτε πρόκειται μονάχα για εσώφυλλα είτε κοσμούν το κάλυμμα σε μια βιβλιοδεσία τριών-τετάρτων.

Επειδή ακριβώς λατρεύω τις μαρμαρόκολλες τόσο ήθελα να μπορώ να προσφέρω στους μαθητές μου κάτι παραπάνω από μονόχρωμα χαρτιά ή μαρμαρόκολλες εκτύπωσης με μουντά χρώματα.

Μίλησα λοιπόν με την Natalia Lanza.
Η Natalia ζει στην Ιταλία και προσφέρει μια μεγάλη ποικιλία σε μαρμαρόκολλες, από απλούς τόνους και μοτίβα μέχρι μοναδικά κομμάτια με ζωηρά χρώματα και σχέδια.
Κατόπιν συνεννόησης μαζί της προμηθεύτηκα ένα αριθμό από “seconds”, δηλαδή κομμάτια που έχουν μικρές ατέλειες, ώστε οι συμμετέχοντες να μπορούν να δέσουν τα βιβλία τους με μαρμαρόκολλες που θα τα αναδείξουν ακόμη περισσότερο.

Ιδού οι μαρμαρόκολλες που μου έστειλε η Natalia.

Και εδώ είναι το απογευματινό τμήμα -σε βαθιά περισυλλογή!- καθώς διαλέγουν τα χαρτιά τους.

Ωστόσο πέραν των χαρτιών που προορίζονται για τα σεμινάρια η Natalia δέχτηκε να μου στείλει ένα μικρό αριθμό από τα χαρτιά που διαθέτει προς πώληση σε έκπτωση γνωριμίας για το ελληνικό κοινό.
Η τιμή τους κινείται κανονικά στα 8-10 ευρώ (συν τα έξοδα αποστολής εάν τα παραγγείλει κανείς από την ίδια). Μπορείτε όμως να τα προμηθευτείτε από το εργαστήριο μου προς 6 ευρώ το κομμάτι.

Εάν σας ενδιαφέρει κάποιο κομμάτι/α επικοινωνήστε μαζί μου αποστέλλοντας μήνυμα στο koutsipetsidis@gmail.com και βεβαίως είστε ευπρόσδεκτοι να περάσετε να τα δείτε από κοντά στο εργαστήριο κατόπιν συνεννόησης.

Ακολουθεί η λίστα με τα διαθέσιμα χαρτιά. Υπάρχει μονάχα 1 κομμάτι από κάθε σχέδιο.

Interview with Jemma Lewis – Techniton Politeia

Tags

, , , , ,

Welcome back for another Techniton Politeia interview!

I have a deep affection for marbling papers and consider myself quite the hoarder. My personal collection, though perhaps not the most extensive, is amongst my most prized possessions and I always hesitate to use the papers (“this is not the right commission for this paper, think I’ll save it…” anyone?!?)

Marbling may appear very simple on the surface -pun intended- but is actually a big fascinating world on its own once you get to know it.
So, in order to get an insight into this mesmerizing craft we visit the studio of Jemma Lewis and talk with her about marbling.
Jemma Lewis Marbling and Design was started in 2009. Initially it was run by Jemma and her father David. However when he retired her husband Craig came to work with her full time. 

The studio produces hand marbled papers in the Traditional way using a substance called ‘Carragheen Moss’ and Gouache Paints. The paints are floated onto the viscous substance and using tools and stylus’ we can create a huge amount of different patterns, both traditional and modern. Jemma and Craig work from a log cabin studio at the bottom of their garden in the County of Wiltshire in the U.K. They produce marbled papers for bookbinders, interior designers, furniture restorers and retail outlets who stock the designs. 

On to the interview then!

 I initially planned of describing what marbling is in the interview’s intro but I believe you are far more qualified to properly introduce our readers to this peculiar art!
 To make it even more interesting; could you give us a strictly technical definition and then a purely personal description based on your own perception of marbling?
‘Marbling’ is the name given to the creation of decorative papers by floating paints onto a viscous surface (‘size’) made using an Irish Seaweed called ‘Carragheen’. Patterns are then created using tools and intricate combs. 
 A sheet of paper (treated with a watery substance called ‘Alum’ which acts as a mordant; making the paint ‘stick’ to the surface) is then laid onto the surface of the ‘size’ then gently lifted off to reveal the pattern – now transferred to the paper. 
 Part of the charm of creating marbled papers is that each application of paint to the surface produces only one sheet of marbled paper – so the same processes have to be carried out multiple times to create sheets that are similar, though never exactly matching. 

One of my favourite books in my marbling library is ‘The Art of Marbled Paper’ by Einen Miura’. His description of marbling is much more eloquent and reads as follows, and I quote…
“In the 16th century, a new way of decorating paper was introduced to Europe from the Middle and Far East – designs that resembled the veins in marble. This effect was created by throwing or dripping inks on to a size (a mucilaginous solution), where they were allowed to float freely or were sculpted into patterns. A sheet of paper was carefully placed onto the surface of the size and the design lifted off. The general term for this process is marbling”

So how did you become a marbler? It must be quite something whenever you have to introduce yourself to someone new – god knows I’m having trouble explaining bookbinding and it is considered far less obscure!

 Trying to explain to people what I do ‘for work’ or what paper marbling is always a challenge, although with an increasing trend in the marbled look within fashion and interiors I am noticing more people becoming aware of it as a craft. 
 When I first came into contact with marbled papers, seeing them as endpapers within antique books at the bookbinders I worked at, it never really occurred to me that making these would be someones job, or indeed that anyone even made them these days! 
 After working at a bookbinders (Chivers-Period, based in Bath then Trowbridge) for several years I was given the opportunity to go along and learn marbling from a local lady, Ann Muir who was looking to retire. After 7 months of learning in her studio, mostly under the tutelage of her colleague Julie a series of unfortunate events happened that led me to where I am today. 
 Sadly Ann passed away and the bookbinders went into administration within a couple of months of each other and I found myself un-employed. It was my Father who suggested we set up a marbling studio so that I could carry on learning and making. 

Marbling; Art or Craft? If “both” wasn’t a possible answer, which of the two would you choose and why?

 In my opinion I think that Paper Marbling is considered to be more of a craft than an Art Form. 
 I would personally actually put it into the category of ‘Decorative Arts’ though! 
Decorative Arts are arts or crafts whose object is the design and manufacture of objects that are both beautiful and functional – and I think marbled papers fit perfectly into this.

Marbling has a certain allure that is difficult to define. According to you which is the element that sets marbling apart from other arts and crafts?

 I think one of the big draws with marbling is that it has an air of mystery surrounding it. 
 There are not many people that still practice marbling and until you actually see it being done its hard to envisage how these designs are created.

Marbling, especially if practiced for a living, involves a lot of repetitiveness. Although the end result is never quite the same a certain degree of similarity is required when producing a specific pattern. Furthermore the process is more or less the same across most patterns as far as the maker is concerned and it can be repeated dozens of times in a single productive day.
Some people would find this relaxing while to others it might feel suffocating. What is your view on this aspect of marbling and how does it affect you?

  A day or even several days producing the same pattern (especially for very large orders) can become very repetitive and the body has a certain degree of muscle memory so our arms carry out the same movements over and over again. 
 It is more relaxing though as we don’t need to keep re-mixing paints or concern ourselves with the challenge of constantly swapping from one pattern to another which can be very time consuming. 
 After doing the same pattern for more than 50 sheets i’m always desperate to see a change of colour and pattern!

Would you give us an insight into a marbler’s day?
Besides standing above the marbling tray and actually making the papers what other tasks are there for the marbler to tackle?

  Our days generally form the same structure. 
 Craig takes down the previous days marbled papers from the drying racks and gives them a light iron before putting them under the press. During this time i’m usually catching up on admin and emails. We then both have a coffee break and catch up on enquiries, discuss what we need to do that day and maybe do some filing, invoicing or accounts work. Afterwards we pack up any Marbled Papers or products that are ready to go and this can often take a couple of hours if we have a lot of papers to ship. We start marbling just before lunch, when we return its full on marbling until we either fill the drying racks or complete what we need to do that day. Its easy to forget that a creative business is still a business and although I would like to spend all my time producing there are still all the other elements that make up running a business.

Could you share with us the most demanding aspect of being a marbler and also the most enticing and rewarding?

 The most demanding aspect of marbling is usually getting all the materials to work together correctly and achieve the correct result required. paints / ‘size’ / Alum / and other materials just not co-operating with one another can be frustrating. Producing certain designs are always more tricky such as those that use oils or other compounds which can take a lot of time, trial and error to get them co-operating with the “size’ and paints.
Most rewarding is hearing the lovely feedback we get from our wonderful customers who always spur us on to keep creating and coming up with new ideas and products.
We also love working with clients who wish to Licence our designs as it means we get to see our designs gracing album covers, packaging, fashion and even cruise ship restaurants (not always in the flesh though!) 

Bookbinding and marbling go a long way back. Marbling has been the standard for endpapers, and in many cases covers (quarter bindings for example), for a few centuries and the symbiotic relationship continues to flourish.
 What is it that makes marbling so fitting for bindings and books in general? Is it just a visual habit, relic of the long pre-modern era of bookbinding, that has cemented itself in our subconscious regarding how we expect the “archetypal” binding to look like, or is it something beyond that?

Working for a bookbinders was where I first became properly aware of marbled papers and was amazed at the variety of colours and patterns. It was also interesting to see that although the outsides of the books, often gilded leather bindings, were very worn, the endpapers inside looked fresh and bright. I always love opening up an antique book to see whether it might have marbled endpapers!
 
I think we have now long associated books as having marbled endpapers or sides though these days it is seen as more of a luxury to add marbled papers. 
Frequently publishers and bookbinders are looking for custom marbled papers that fit in with the title or theme of a book so for example we have produced papers that look like a glistening river for Wind in the Willows and papers that look like sandy dunes for Lawrence of Arabia. 

Last question.
What is the status of marbling in our days? Is it a fading practice or is it being rediscovered? Where does it fit in the modern age?

 When I started marbling it still felt very much like the domain of the bookbinder and I felt this would be my sole customer base. 
 Over time marbling has seen an increased popularity thanks in part to practitioners being able to share what they create through social media and other designers using the concept of marbling within their work which in turn brings it into the public eye, increasing its popularity. Traditional crafts have themselves seen a resurgence so those that were once seemed a rather outdated and old fashioned are gathering more interest. We have found that our papers are being used now for many varied uses, book binding is still a key area of use but we have produced papers more recently for a very broad spectrum of uses including; fashion, packaging, interior products, stationary, gift items, the music industry, branding, social media, and for other arts and crafts producers to use on products. Most recently one of our designs was used on edible paper!

Hope you enjoyed the interview!
If you’re interested in Jemma’s papers you can visit her shop; Jemma Lewis Marbling and Design

Yoy can read more interviews by visiting the blog’s page Techniton Politeia.

Till next time!