Clamshell box


, , , , , , , , , ,

Leather Solander box made to house a 1748 parchment binding. The binding will also be wrapped in acid-free paper (not in the photos) before stored in the case.

To err is human; To fix, divine!

Oh, no…!

Though we bookbinders do our best to deliver sound and beautiful bindings there’s always the possibility of things going wrong: a new material might behave in an unexpected way, an accident might occur or -most likely- we’ll make mistakes…

In this case a few months ago, I miscalculated a couple of things and as a result the cover wouldn’t open properly. I had to remove the endpapers, sand very carefully and paste new ones. I went in expecting I’d probably have to rebind the whole thing. Turned out fine in the end.

One of the things I’ve learned through the years is that knowing how to correct your mistakes has great value. Being able to do so without compromising the structure and function of a binding means you don’t have to start over everytime something goes wrong. It’s as much of a skill as learning to do it right in the first place.

Η Ζωή εν Τάφω


, , , , , , , ,

Μια επίκαιρη παραγγελία ένεκα της Μεγάλης Εβδομάδας που πλησιάζει: Η Ζωή εν Τάφω, του Στρατή Μυριβήλη.
Για όσους δεν γνωρίζουν το βιβλίο η Ζωή εν Τάφω αφηγείται τα χρονικά ενός στρατιώτη στα χαρακώματα του 1ου παγκοσμίου στο Μακεδονικό μέτωπο. Ειπωμένο σε μορφή ημερολογίου που ο στρατιώτης θέλει να στείλει στην αγαπημένη του, το βιβλίο είναι βασισμένο στα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα και αποτελεί ένα από τα σημαντικά έργα της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας.

Το γράψιμο του Μυριβήλη είναι άμεσο, σκληρό και συνάμα ευαίσθητο όπου χρειάζεται, διεισδυτικό, αλλά πάνω απ’ όλα βαθιά ανθρώπινο, δοσμένο με ένα χαρακτηριστικό χειρισμό της γλώσσας που δεν έχω συναντήσει σε άλλο συγγραφέα.
Το συστήνω ανεπιφύλακτα στους βιβλιόφιλους που ενδιαφέρονται για την συγκεκριμένη θεματική.
Η βιβλιοδεσία είναι ένα δερματόδετο case-binding, βασισμένο στο κλασσικό εξώφυλο από τον ζωγράφο Σπύρο Βασιλείου. Το συρματόπλεγμα έγινε με την χρήση των γραφίδων βιβλιοδεσίας και foil ενώ η παπαρούνα επιτεύχθηκε με onlays (κομμάτια πολύ λεπτού δέρματος).

Εδώ θα ήθελα να μοιραστώ μια προσωπική γνώμη όσον αφορά την αντιστοιχία αγγλικής και ελληνικής βιβλιοδετικής ορολογίας. Το case binding έχει επικρατήσει να αποκαλείται στην γλώσσα μας “κάλυμμα”. Ωστόσο θεωρώ τον όρο αυτό ακατάλληλο καθώς ενισχύει την λανθασμένη εντύπωση που έχει πολύς κόσμος ότι ο βιβλιοδέτης απλώς ξεριζώνει το υπάρχον κάλυμμα για να το αντικαταστήσει με ένα άλλο, ομορφότερο.
Κάτι τέτοιο δεν έχει βεβαίως καμμία σχέση με την πραγματικότητα αφού το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος της εργασίας μας αφορά το ράψιμο του βιβλίου στο χέρι και την δομή του ενιαίου σώματος που προκύπτει από την διαδικασία αυτή. Συνεπώς δεν είναι ορατό στο τελικό αποτέλεσμα – το κάλυμμα είναι μονάχα η “κορυφή του παγόβουνου“!

Για αυτό το λόγο πιστεύω πως θα έπρεπε να αναζητήσουμε έναν καινούριο όρο, που να ανταποκρίνεται καλύτερα στο συγκεκριμένο είδος βιβλιοδεσίας.

DIY finishing presses


, , , , , ,

No finishing presses available locally or too expensive to buy? No sweat – I made my own!

Actually, who am I kidding: there was a lot of sweat…

I needed some new finishing presses for my leather binding seminar. I already have two but there are 4 students, plus me, and so it was essential that each one has his/her own press for the seminar to run smoothly.

I couldn’t afford buying new ones as the only local woodworker I could find making bookbinding presses charged 180 euros (about 200$) for each.

To be fair, I consider the price quite reasonable for a well made piece of essential bookbinding equipment from hardwood, that will be used for decades. However there were three problems: first was that the woodworker’s version didn’t include pegs on the sides. Second, I needed 3, raising the overall cost beyond my budget. And last but not least is the tendency of wooden threads to loose their pitch because of  abrasion as years go by.
Comparison of Old (commercially available) vs DIY/New

In Greece we have a saying that sounds something like this: “Penia technas katergazete”. It means “you get crafty when you’re poor”…
The saying fits nicely with the case at hand: I didn’t have enough money but I had time instead and knew where to get what I need and how to use it.

To make the presses I had to order the wooden cheeks (cut and beveled) and the threads (cut and chamfered) from a wood supplier and a machinist. This meant I had to be very precise with my calculations and make sure everything would fit and work well in the end, which is hard to ensure when important pieces of a set are made by different people who don’t understand the function of what they’re making.

The wood supplier was Germanos. I would recommend them for your corresponding needs as I’ve used their services time and again and been satisfied with their work.

I also have to give a big shout-out to Eleni, who kindly helped in several stages. She is now the proud owner of one of the presses!

Given that I went for the steampunk route (as opposed to an all-wood construction) one of the things that drastically decreased cost was being able to make my own flanged nuts.

Brass flanged nuts for this thread size cost about 30 euros – each. These cost me only about 7.

To make them I created a model of the flange and then sand-casted as many copies as I needed. Next I proceeded to weld them with stock brass nuts. Each was then sanded gradually using finer and finer grit and coated in protective lacquer.Another issue I had to solve was the handles. Although I happen to have a great woodworker as a friend I needed these fast and at almost zero cost, which is improper to ask of a respectable craftsman – friend or not!

So I decided to try an idea Martin has used for a handle of the Marble Machine X: using a cnc Martin cuts plywood discs that together form a handle, much like a wooden stacking ring toy, but much cooler!
I don’t have a cnc, only some cup saws for a handheld drill… And so I cut about 66 discs from thin plywood and press-glued them. Then I used my jewelry polisher to sand them smooth and apply an even coat of lacquer, which added some luster to this otherwise plain execution of the idea. For what is more they have a strange sheen, that seems to subtly change the stripe colors as the handle is rolled from one direction to the other, which is impossible to capture in a photo or video.

By the way if you love crazy projects and music (and also happen to frequent that dark corner of YouTube full of machining videos) consider spending some time to get acquainted with Wintergatan and the Marble Machine X project: definitely worth your time.

The overall process was mostly repetitive: each of the pegs -all 160 of them- had to be hand-cut, sanded in two different grits, pressed in place and lacquered. The press cheeks had to be drilled, sanded, dyed, sanded again, dyed again, lacquered, sanded (again!) and then finally lacquered for a second time.The result however was sturdy, easy to maintain, decent-looking finishing presses.

The cost was about half that of the woodworker’s. If you count in the hours needed I didn’t exactly pay less, since time=money. I was just able to pay the rest with a different currency of equal value.

Plus I learned how to make a finishing press and had some fun in the process, so I guess I even managed to make a profit in the end…!

Σεμινάριο Κατασκευής Χειροποίητου Χαρτιού


, , ,

Στο Εργαστήριο παρουσιάζεται η διαδικασία κατασκευής χειροποίητου χαρτιού με
την παραδοσιακή δυτική μέθοδο και περιλαμβάνει:

1. Θεωρητική παρουσίαση, με αναφορά στην Ιστορία του Χαρτιού, τη δομή
και τα χαρακτηριστικά του, τις τεχνικές κατασκευής του, καθώς και τις
εφαρμογές και χρήσεις του.
2. Πρακτικό μέρος – εργαστήριο, όπου οι συμμετέχοντες έρχονται σε επαφή
με τη διαδικασία κατασκευής και δημιουργούν οι ίδιοι τα δικά τους φύλλα.

Συνοπτικά, η δομή της παρουσίασης είναι η εξής:
Θεωρητική παρουσίαση ( ~1 ώρα )
1. Ιστορία του Χαρτιού,
2. Περιγραφή της δομής του Χαρτιού,
3. Πρώτες ύλες και διαδικασία παρασκευής χαρτοπολτού,
4. Τεχνικές Χαρτοποιητικής (Ανατολικές τεχνικές, Δυτική τεχνική),
5. Εφαρμογές και χρήσεις του χειροποίητου χαρτιού.

Πρακτικό μέρος – Εργαστήριο ( ~3 ώρες )
1. Περιγραφή και εξοικείωση με τον απαραίτητο εξοπλισμό (χαρτοποιητικό
καλούπι, υφάσματα κατάκλισης, πρέσα, κ.λπ),
2. Παρασκευή χαρτοπολτού,
3. Κατασκευή φύλλων Α5 (14,8εκ. x 21εκ.) ακολουθώντας τα παρακάτω στάδια:
– Αραίωση χαρτοπολτού
– Εμβάπτιση χαρτοποιητικού καλουπιού στο χαρτοπολτό
– Στράγγιση
– Κατάκλιση
– Χρήση πρέσας
– Στέγνωμα

Οι συμμετέχοντες θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν τεχνικές διακόσμησης
χειροποίητου χαρτιού και να τις εφαρμόσουν κατά τη διαδικασία κατασκευής των

Με την ολοκλήρωση του Εργαστηρίου, οι συμμετέχοντες θα λάβουν τα χειροποίητα
φύλλα που οι ίδιοι δημιούργησαν καθώς και έντυπο πληροφοριακό υλικό για το
Χαρτί (για περισσότερες πληροφορίες βλ.

Το Εργαστήριο απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται για το χαρτί ως υπόστρωμα
αποτύπωσης (για γραφή, ζωγραφική κ.λπ), αλλά κι ως αυτούσια πρώτη ύλη για
καλλιτεχνική δημιουργία.

Ημερομηνία σεμιναρίου: Σάββατο 9/3/19
Περιοχή: Πλησίον Εθνικής Άμυνας
Διάρκεια σεμιναρίου: 4 ώρες
Ώρα έναρξης: 11:00
Κόστος σεμιναρίου: 40 ευρώ (παρέχονται όλα τα υλικα και εργαλεία)

Η κράτηση θέσης γίνεται με την καταβολή 20 ευρώ.
1) Στείλετε mail στο ή
2) Καλέστε στο 6936474123 (απογευματινές ώρες)

Σημείωσηη προκαταβολή δεν επιστρέφεται σε περίπτωση ακύρωσης 5 ημέρες πριν ή λιγότερο.

– Ο αριθμός θέσεων είναι περιορισμένος: 10 θέσεις. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
– Σε περίπτωση ελλιπούς συμμετοχής ενδέχεται να υπάρξει ακύρωση του σεμιναρίου. Σε περίπτωση μεγάλου ενδιαφέροντος είναι πιθανόν να σχηματιστούν 2 τμήματα και το μάθημα θα επαναληφθεί. Και στις 2 περιπτώσεις θα υπάρξει σχετική ενημέρωση των ενδιαφερομένων.

– Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι για την έγκαιρη προσέλευση τους την ημέρα και ώρα του σεμιναρίου.
– Σε περίπτωση ακύρωσης ή αδυναμίας προσέλευσης παρακαλούνται να ενημερώσουν αρκετές μέρες πριν ή έστω το νωρίτερο δυνατόν.

Θα χαρούμε να σας υποδεχτούμε!

Βιογραφικό σημείωμα εισηγητή

Ο Κώστας Μπουντούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976 και είναι απόφοιτος του τμήματος Στατιστικής του Παν/μίου Πειραιώς.
Η αγάπη του για το χαρτί και την Καλλιτεχνική Βιβλιοδεσία τον οδήγησε το 2001 στο Εργαστήριο Βιβλιοδεσίας και Συντήρησης Αρχειακού υλικού της δασκάλας του Ευαγγελίας Μπίζα όπου, αρχικά ως εκπαιδευόμενος και στη συνέχεια ως βοηθός βιβλιοδέτη, διδάχτηκε την τέχνη της Βιβλιοδεσίας κι εργάστηκε ως το 2007.

Την περίοδο 2011-2012 εργάστηκε ως βιβλιοδέτης στο Καλλιτεχνικό Βιβλιοδετείο της Θεοδώρας Αργυροπούλου ενώ από το 2013 έως το 2015 εργάστηκε στην εταιρία Ψηφιακών Εφαρμογών Iconnet ως υπεύθυνος τμήματος Βιβλιοδεσίας-Εξωφύλλου και Δημιουργικού.

Έκτοτε, εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας – βιβλιοδέτης ενώ παράλληλα ασχολείται με την κατασκευή χειροποίητου χαρτιού έχοντας μαθητεύσει δίπλα στους Μαρία Μαλακού και Μαρίνο Βλέσσα (

Έχει πραγματοποιήσει σεμινάρια Βιβλιοδεσίας και κατασκευής χειροποίητου χαρτιού σε Πολιτιστικά Ιδρύματα κι Εργαστήρια Τέχνης (ΠΙΟΠ, Μικρό Πολυτεχνείο, Το Σπίρτο, Εργαστήριο Ζωγραφικής Ρουμπίνας Σαρελάκου κ.α). Συνεργάζεται με τη ζωγράφο-χαράκτρια Ρουμπίνα Σαρελάκου σε ειδικές εφαρμογές παρουσίασης ζωγραφικών έργων, χαρακτικών και χειροποίητων κοσμημάτων (gallery
Zoumboulaki – 2017). Βιβλιοδετικές εφαρμογές και χειροποίητα χαρτιά κατασκευής
του έχουν εκτεθεί σε διάφορους χώρους και art shops (gallery ALMA, Ιn.key shop κ.α)

Binding Hamlet – A five act play


, , , , , , , , , , ,


Shakespeare and I have had a difficult (bookbinding) relationship so far. (link σε Ανδρόνικο). I’ll have you know – I’m not the easiest person, but Shakespeare is to blame as well! However fate deemed it unfitting for such a tension to exist and offered me a chance to set things straight.

The book owner began correspondence with me 3 years ago. This has been by far my longest project and though it owed its constantly expanding nature to various factors (my own shortcomings, time it took discussing with the owner to reach a design and then finalise it, waiting for the needed leather to be made -since it was the last batch of Valencia to be produced- and then shipped, relocating the bindery) I must heartfully thank A.M. for his patience and good spirit throughout the entire process.

We try to create bindings that are beautiful and long-lasting. One relies heavily on inspiration, the other on knowledge, and both require a set of very particular skills… Being creative while tackling all sorts of life’s ups and downs is no easy feat and being able to work with people who are kind, understanding, patient and willing to learn new things makes a world of difference to the artisan!

The book was unique, one of those cases it feels a real joy and privilege to have as an object of work. It was printed by the famous Roycroft Press and it shows; the paper and typography were a tactile and visual treat.

It also featured handpainted details, a wonderful watermark (see photo) and an interesting Ex Libris,
indicating Benno Lewinson (a New York City attorney and a trustee of City College) as one of the book’s owners.
 The first page has a handwritten dedication from Lewinson to Rev Dr. K. Kohler, a beloved friend, revealing the book to be a gift for Kohler’s 60th birthday. What’s even more impressive though is that the first page is inscribed by Elbert Hubbard, the founder of the Rooycroft artisan community and Press! Interesting fact: Hubbard died with his wife onboard the RMS Lusitania, which was sunk by a German U-boat in 1915.

Hubbard writes: “Do your work as well as you can – and be kind.”
Wise words for everyone -artisan or not- to live by, hear hear…

So, I bound a book that was held by two important people, who also happen to have their own wikipedia entry! I feel my existence as a bookbinder has improved by a quantum just by the sheer awesomeness of that!


Hamlet’s design has been the most complex decoration I’ve ever tackled. The owner has a deep affection for the play, and for the particular edition as well, and wanted a binding that would accompany him for a lifetime. I felt I had to take this one step further, in order to do the owner, Shakespeare and the edition justice.
 We discussed extensively for almost a year about his preferences and my ideas/suggestions. After a lot of back and forth this design got the green light.

The whole design is a play -pun intended- of symbolisms on the story of Hamlet, its themes and Shakespeare’s writing in general.
  Letters (and therefore words) symbolize Shakespeare’s writing. The use of genuine gold leaf (22K) for the decoration is a reference to the value of his works which has remained -like gold- untarnished by the passing of time.
  Power, and all that happens because of the desire for it, is one of the main axis of the play. The crown, an ultimate icon of power and an object/state of desire within the play, is comprised by letters. But the crown and the desire to acquire it are accompanied by corruption. The struggle for power brings forth dark deeds and the consequences are often severe and affect many. Gradually the crown looses its shape and fractures, breaks apart to disorderly pieces. The pieces/letters traverse the cover, implying the unfolding of events due to the disruption of harmony caused by the quest for power. As they traverse the spine they form the play’s title.
  They then scatter and spread, surrounding the skull, implying death usually found in the wake of power struggles. One of the letter strands enters the skull and transforms into its sutures to further highlight this but to also hint at how the desire for power becomes part of our thoughts, embedded and irremovable, leading to our very end. At the same time it symbolizes something entirely different on a meta level; though we may die, Shakespeare’s plays are immortal. The themes that unfold through them are an integral part of what humanity is, or rather, what can be found deep within us…


The crown is in many ways the central piece, the source and base for everything else. Three things played an integral role in how it came to be.
 The first is of course the symbolisms words, and most specifically letters, could provide – I just couldn’t pass up the opportunity to use that in a design concerning Shakespeare.
 The second has to do with the fact I’m neither a graphic artist -nor an artist in general- and have zero drawing skills, which makes it very difficult to plan or create anything. It’s why I often go for the more abstract approach or try to utilize geometry. Even the simple task of how the crown should look (re- outline) was daunting for me.
  The third factor that played a major role was my love for letters as decorative elements, in and of themselves. It’s something I’ve been experimenting with from early on and also the reason why Juan A. Fernandez Argenta is one of my favorite binders.

  With these in mind I set out to create the crown and, consequently, all the rest.

I relied on two historical examples of crowns to create the overall form, one of which is actually from Denmark – the country the play takes place.

The design was supposed to have a controlled randomness when it comes to the arrangement of letters, which was rather hard to achieve.

I followed three guidelines: use all letters of the alphabet, avoid as much as possible to place many of the same letter close to each other, alternate between font sizes.

To make it more interesting I tried to imitate certain details, small ornaments and gemstones, that can be found on the the real crowns.
One of the things I’m very happy about is using parchment to create the skull, since its texture has a striking resemblance with actual bones, both visually and tactile-wise. It was then shaded by Marianna Koutsipetsidi. The result is quite impressive; the skull gives a sense of depth that can hardly be conveyed through the photos. Same unfortunately goes for the tactile part.



I never imagined how straining the entire tooling process would be, from start to finish.

The decoration includes some 340 letters. These had to be ink-stamped on paper, then transferred on tracing paper along with various alterations, impressed through the tracing paper without using heat, blind tooled and finally gold tooled which in many cases had to be repeated 2 or 3 times.

 That’s a total of about 2500 actions. By the end I heard a couple of knocks on the door from tendinitis! Still lurking…

Here’s a gif showing the tracing process. Each step consisted of ink-stamping all font sizes of a specific letter of the alphabet.

The number mentioned earlier applies only to the main decoration and does not take into account:
– The process until the current arrangement of the design was reached.
– The small scale tests needed to see how the design looks.
– Switching type on the typeholder.
– Placing and taking out of the fire the typeholder (dozens of times for each letter).
– Applying glaire to each letter impression with a very fine brush prior to gilding.
– And last but not least the blind tooling adorning the margins of the covers.


Overall I think this has somewhat remedied my bookbinding relationship with Shakespeare. But it was more than just a work project; it was a crafting journey extending well beyond the confines of the binding’s progression. It became entwined with milestones and rough times: I began working on this binding in my first bindery and its completion was reached in the new one, two years after I moved in. During this time important changes and hardships have occurred so in my mind this project became a bit like a bookmark in the book of life. It was always there, always challenging me, never ending.
And now that part of my life has covered and decorated the book as much as the leather and gold it has on it, and has been shipped to the other side of the world…
How can one not love being a bookbinder?!

And that was all there is to the binding of Hamlet.
Till next time!

Σεμινάριο Δερματόδετης Βιβλιοδεσίας


, , , ,

Σας προσκαλώ στο σεμινάριο δερματόδετης βιβλιοδεσίας το οποίο θα ξεκινήσει στα μέσα Φεβρουαρίου.

 Το σεμινάριο αυτό εμβαθύνει στην χειροποίητη ραφτή βιβλιοδεσία τύπου case-binding, με βασικό πλέον υλικό το δέρμα.
 Η δερματόδετη βιβλιοδεσία, όπως θα διδαχθεί, παράγει ένα καλαίσθητο βιβλίο με αντοχή στο χρόνο ενώ ταυτόχρονα ανοίγει τις πόρτες για ένα μεγάλο εύρος από μορφές και τεχνικές βιβλιοδεσίας.
 Με το πέρας του σεμιναρίου θα έχετε την δυνατότητα να φτιάχνετε δερματόδετα:
– Βιβλία
– Σημειωματάρια
– Άλμπουμ
– Καθώς και διάφορα άλλα αντικείμενα (κουτιά, θήκες, κλπ).

dimitri's bookbinding corner - leathersΓια όσους έχουν ήδη παρακολουθήσει το σεμινάριο πανόδετης ή έχουν βασικές γνώσεις βιβλιοδεσίας ακολουθούν μερικά από τα σημαντικά καινούρια στάδια και τεχνικές με τις οποίες θα έρθετε σε επαφή:
– Σφύρισμα του βιβλίου
– Χειροποίητα κεφαλάρια (ραφτά στο χέρι)
– Ρεφελάρισμα δέρματος
– Κατασκευή νεύρων στην ψευδοράχη
– Διακόσμηση έγκαυτη/foil με εργαλεία χρυσώματος

—Επιπλέον Πληροφορίες—

Σε ποιούς απευθύνεται το σεμινάριο
Το σεμινάριο είναι ανοιχτό σε όλους.
Λάβετε ωστόσο υπόψιν πως αφορά την διδασκαλία μιας πολύπλοκης μορφής βιβλιοδεσίας με πολλά στάδια και προϋποθέτει εξοικείωση με την χρήση απλών εργαλείων (χάρακας, κοπίδι, ψαλίδι) για μέτρηση και κοπή υλικών
 Για την ομαλή παρακολούθηση του είναι επιθυμητές κάποιες βασικές γνώσεις βιβλιοδεσίας (από συμμετοχή σε άλλα σεμιναρία ή προσωπική εξάσκηση).
Εναλλακτικά, σε περίπτωση που το παραπάνω δεν ισχύει, είναι καλό να υπάρχει κάποια εμπειρία από ενασχόληση με χειροτεχνία στο παρελθόν.

Αν ενδιαφέρεστε για το σεμινάριο αλλά δεν είστε σίγουροι αν απευθύνεται σε σας μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου!

Δήλωση συμμετοχής
Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή:
α) Με ένα μήνυμα στο
β) Καλώντας με στο 6936474123 (απογευματινές ώρες)

Έναρξη Σεμιναρίου
Το σεμινάριο θα ξεκινήσει Σάββατο 16 Φεβρουαρίου.

Μέρες & ώρες Μαθημάτων
Τα μαθήματα θα γίνονται Σάββατα και θα είναι “πρωινά” (12:00-16:00) και απογευματινά (16:00-20:00). Η διάρκεια τους θα είναι 3-4 ώρες, αναλόγως το μάθημα και τον αριθμό των συμμετεχόντων.
Σημείωση: Παρακαλούνται θερμά οι ενδιαφερόμενοι να δηλώσουν συμμετοχή μονάχα αν γνωρίζουν με βεβαιότητα πως θα μπορούν να είναι συνεπείς στις μέρες και ώρες του σεμιναρίου. Θα υπάρξει πολύ περιορισμένη δυνατότητα αναπλήρωσης.

Αριθμός μαθημάτων
To σεμινάριο θα ολοκληρωθεί σε 9-10 μαθήματα.

Κόστος συμμετοχής
 Το κόστος συμμετοχής είναι 300 ευρώ. Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται όλα τα υλικά και εργαλεία (καθώς και ποικιλία δερμάτων), τα οποία και θα παρέχονται από το εργαστήριο.
 Θέση κατοχυρώνεται με μια προκαταβολή των 100 ευρώ, η οποία θα δοθεί για την αγορά διαφόρων πραγμάτων απαραίτητων για το σεμινάριο. Τα υπόλοιπα θα καταβληθούν σε δόσεις των 50 ευρώ, ανά 2 μαθήματα. Στο 1ο μάθημα δίνεται η πρώτη.
Σημείωση: η προκαταβολή δεν επιστρέφεται σε περίπτωση ακύρωσης 2 εβδομάδες πριν την έναρξη του σεμιναρίου.

Τα μαθήματα θα γίνονται σε 2 ολιγομελή τμήματα με 4 συμμετέχοντες στο καθένα.

Θα χαρώ να τα πούμε στο σεμινάριο!

Σεμινάριο Ebru – Marbling με την Κατερίνα Μόμιτσα


, , , ,

Καλή χρονιά σε όλους! Εύχομαι το 2019 να φέρει υγεία, χαρά και δημιουργικότητα!

Ύστερα από την μεγάλη επιτυχία του περσινού σεμιναρίου Ebru το εργαστήριο μου θα φιλοξενήσει και πάλι την Κατερίνα Μόμιτσα και όσους ενδιαφέρονται να γνωριστούν με την ιδιαίτερη αυτή τέχνη!
Το Ebru (ή όπως είναι αλλιώς γνωστό – Marbling) είναι μια παραδοσιακή τέχνη ζωγραφικής, γνωστή στην Ανατολή εδώ και αιώνες. Το σχέδιο γίνεται πάνω στο νερό και ύστερα αποτυπώνεται στο χαρτί. Καθώς δεν μπορούν ποτέ να βγουν δύο έργα ίδια, το αποτέλεσμα είναι κάθε φορά μοναδικό.
  Ιδιαίτερη, χαλαρωτική και έντονα δημιουργική, η τέχνη του ebru είναι κάτι το πρωτόγνωρο για όσους δεν έχουν ξαναέρθει σε επαφή μαζί της.

Το συγκεκριμένο σεμινάριο αποτελεί μια εισαγωγή στην τέχνη του ebru. Οι συμμετέχοντες θα δημιουργήσουν σχέδια στο νερό πειραματιζόμενοι με διάφορα μοτίβα που θα μεταφερθούν έπειτα σε χαρτί. Χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνική θα φτιάξουν επίσης κάρτες και σελιδοδείκτες.


Ημέρα και ώρες σεμιναρίου: Σάββατο 26 Ιανουαρίου (απόγευμα 17:00 – 20:00)

Κόστος συμμετοχής: 40 ευρώ.
Παρέχονται όλα τα υλικά και εργαλεία.

Δήλωση συμμετοχής – κατοχύρωση θέσης: Η κατοχύρωση θέσης γίνεται με  προκαταβολή του μισού κόστους συμμετοχής (20 ευρώ). Αυτό μπορεί να γίνει με επίσκεψη κατόπιν συνεννόησης στο βιβλιοδετείο μου (πλησίον Εθνικής Άμυνας).
Για την συνεννόηση καλέστε με στο 6936474123 (απογευματινές ώρες) ή στείλτε μου ένα μήνυμα στο

Σημείωση: Η προκαταβολή για την συμμετοχή δεν επιστρέφεται σε περίπτωση ακύρωσης 3 ημερών ή λιγότερο από την ημέρα του σεμιναρίου.

Θέσεις ανά μάθημα: υπάρχουν 9 θέσεις διαθέσιμες στο κάθε μάθημα.
Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας στην κατοχύρωση θέσεων.

Χρειάζεται να φέρουμε κάτι; μια ποδιά –αν έχετε!- ειδάλλως ντυθείτε με κάτι που δεν θα σας πείραζε αν λερωθεί. Τα υπόλοιπα θα τα φροντίσουμε εμείς!

Σας περιμένουμε!

Η Κατερίνα Μόμιτσα είναι μια ελληνίδα σχεδιάστρια και δημιουργός που ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Η δουλειά της είναι υπό το brand Káte και σχετίζεται με τις τεχνικές του ebru και marbling.
   Η πρώτη της επαφή με το ebru, καθώς και οι σπουδές της, ήταν στην Κωνσταντινούπολη, όπου το ερωτεύτηκε. Χρειάστηκε μια μόνο σταγόνα, το χρώμα να αγγίξει την επιφάνεια του νερού και μαγεύτηκε από αυτή τη σπάνια τέχνη. Από τότε παρακολούθησε διάφορα σεμινάρια από πολλούς masters του ebru . Επίσης πήρε μέρος σε διάφορες εκθέσεις.
   Το εργαστήριο της βρίσκεται στην Αθήνα. Εκεί εφαρμόζει και πειραματίζεται με τις τεχνικές του ebru και marbling σε διάφορα υλικά όπως χαρτί, ξύλο, κεραμικά, ύφασμα, κεριά, πέτρες κ.λ.π. Χρησιμοποιεί αυτές τις τεχνικές και σε συνδυασμό με το προσωπικό της στυλ δημιουργεί σημειωματάρια, ημερολόγια, κοσμήματα, αξεσουάρ και διακοσμητικά αντικείμενα.
   Η Κατερίνα επίσης οργανώνει σεμινάρια, με σκοπό να ενθαρρύνει κι άλλους ανθρώπους να μπουν στον μαγικό κόσμο του ebru.


A Tree Grows in Brooklyn – And why Simple ≠ Easy


, , , , , , ,

There’s a tree that grows in Brooklyn. Some people call it the Tree of Heaven. No matter where its seed falls, it makes a tree that struggles to reach the sky. It grows in boarded-up lots and out of neglected rubbish heaps. It grows up out of cellar gratings. It is the only tree that grows out of cement. It grows lushly… survives without sun, water, and seemingly without earth. It would be considered beautiful except that there are too many of it.

A Tree Grows in Brooklyn – By Betty Smith
Full French leather binding. Decoration made with leather inlays and 22 Karat gold leaf. Handmarbled paper. Cloth bound case with gilt leather label.

I recently finished working on a commission for a design binding based on Betty Smith’s book, intended as a very special gift. I was not familiar with the story and the words at the post’s beginning were the first thing I laid my eyes on when I started my research. I could instantly see why this is a well loved book…

Whether or not I’ve succeeded in delivering a special gift remains to be seen, however as the post subtitle implies I’ve (re-)learned a valuable lesson; Simple ≠ Easy.

Don’t get me wrong, I’m neither complaining for the work it took neither saying it should have been easy. It is occasions like this one that put everything into perspective and make one appreciate “simple” bindings made by skilled colleagues and binders of the past even more…

I used to have two rules written on a piece of paper on the bindery wall:
Rule No 1 – It is always harder than you think
Rule No 2 – Don’t doubt rule No 1
When I moved to a new location I simply forgot to hang it again somewhere visible – big mistake!

But lets talk about the binding…
The book, bought from a book-dealer by the client, arrived quite smelly – probably from spending many years in a basement. Not that “old-book” aroma many people rave about, it was more on the stinky side! After almost two months like this, with a fan constantly airing it, the smell finally dissipated.

After the book had been sewn, rounded and backed, it was time to think about the decoration. The client gave me some pointers: he wanted a design binding (as opposed to a more classic look) and asked for something minimal and realistic.

The client also liked my binding for Wasteland, which I did a few years back…
As a rule of thumb I never repeat the same (design-) binding twice, that way all bindings remain original and I also get to try new things. However I usually try to find a way to incorporate a client’s preferences in the design and the aforementioned rule doesn’t really apply to something as simple as wind blowing away a tree’s leaves.

Before venturing on with design details I must make an honorable mention: early on there have been a couple of wonderful design concepts created for the binding by graphic designer Christina Pandjarou. However, as is often the case with interesting concepts, they didn’t work out for various reasons and I had to return to the drawing board, this time without Christina, who opted out due to scheduling conflicts.
Thank you so much C.P. – it was fun! 🙂

I did an extensive search on 1920’s New York to draw some inspiration. Not so much for reference, since the binding would feature a highly stylized and linear depiction of the city, but mostly to get a sense of NY back then – to get in the mood.
Boy, was I enamored! I’ve seen a lot of documentaries for those decades, and some for NY specifically, but by searching for images and finding some amazing shots -from the harbors and train stations, to the poor neighborhoods, to the grand and glorious scyscrapers that were beginning to emerge- I felt as if walking down those streets during a time when everything changed.

I wanted to capture the city’s vibe, as conveyed through photos of the era and Francie’s story: big, busy and loud, dangerous, ugly, wonderful, ever-changing, wealth and poverty side by side. Everything connected, a massive organism, lifeless but full of life, inanimate itself but always shifting and changing. A place dominated by contrast.

Ι chose a moody blue leather (there has been debate as to whether this is blue or green!) to create a gloomy backdrop. However various colors would be used for the city onlays to create that “busy” feeling of a megalopolis. I also wanted the line-work to mesh to make the buildings look intertwined; hard to tell where they begin or end. To that effect 4 lines form the entirety of the “city”, changing from scyscrapers ti appartment blocks and vice-versa.

And at the very center of all this, a Tree growing in defiance.

I decided to place the Tree on the spine for 3 reasons: it is in many ways the story’s protagonist beside Francie, it would serve as the book’s “title” (since I couldn’t find a way to incorporate one succesfully in the design) and last but not least for its symbolism, since when the binding is spread the Tree is surrounded by the towering and busy city, yet it manages to flourish – as do people…

To further underline the contrast between the City and the Tree I decided to do all the city elements using straight lines and sharp corners, while the Tree is the only thing that features curves and rounded shapes.

I sketched the concept and as soon as I got the client’s Ok I traced the design and started blind tooling to create the recesses for the inlays. Then I carefully sanded the grooves and went on to paste down the inlays.
By the way, I distinguish an “onlay” from an “inlay” in that the first “sits” on the leather surface, protruding even a tiny bit, while the second is flush with the rest of the leather surface or below, either by cutting a piece and replacing it with another or by creating recesses and placing the pieces in those. Don’t know if that is indeed how they are differentiated by academic standards or if a piece of leather placed in a recess is still considered technically an onlay. However for the purposes of this article I will refer to the technique I used as inlays.

When the city onlays were finished I felt the annoying presence of a judgmental observer next to me. It was Dino and –as always- he had something to say: “Say Dimitri, this turned out hellafine… It would be a shame to just blind tool the roots, damn shame if you ask me… ”. Now, I know what you think: Dino is a manipulative prick. And you’d be right to think so. But he had a point…

He suggested to use inlays for the roots and I agreed, proceeding to cut extremely thin strips of pared leather, 1mm thin or less. Once more I had to blind-tool the design, roughen the grooves with a needle and a piece of fine sandpaper and then lay the strips by gradually applying glue within the tooled impression.

“See? Told you the inlays would be nice! Know what would make it even nicer? Tiny, eye-squinting to cut and frustrating to handle, inlays for leaves as well – 4 colors to boot!”. Now this was too much trouble and I gave him the look, but he can be very persuasive…

My initial thought was to gold-tool all the leaves. I asked Eleni who was at the bindery for a conservation during the binding’s finishing her thoughts on the matter. “Why not both – gold and inlays!” she suggested.
Believe it or not, cutting the leaves turned out to be a many-hour task. I had to mark them with ink on the back of the pared leather and then carefully cut them with a scalpel. After the design was transferred on the book spine I blined-tooled each leaf to create a recess for the inlay to sit in and roughened the surface of each recess with a sharp needle to give glue a better grip. After gold-tooling some of the leaves I applied glue inside the recesses for the rest using a very fine brush and with its tip I would pick up each leaf and place it using a needle.

I was quite happy with the binding. Then Dino pointed out “Can you imagine it sitting like that on a shelf? Scorched slowly by the sunlight, exposed to friction and dust and dampness and who knows what else! A case is in order, definitely…”
He was getting on my nerves, but he was right. And since I was going to make a case it had to be on par with the binding.

I decided to use some of the left-over leather leaves so that the title label wouldn’t feel empty.
And that was it – the binding was on its way for a trip half way around the globe!

All this showed me that Dino suffers severely from feature creep. For those of you unfamiliar with the term, it refers to for elements or details that are constantly added on a project making it increasingly more complex and difficult to finish. Perfectionism is often the cause of this, the mentality “I made X nice, can’t have Y be less good”.
This was initially intended to be a “simple” binding, and it is in some ways… Even a seemingly simple decoration may require a lot of effort though, and coupled with feature creep it can grow out of proportion.

In the end both I and Dino were happy though: I got to try some new things/ideas and Dino got, well… all the rest!


Τα χρονικά μιας Συντήρησης – Από την Ελένη Τσετσέκου


, , , , , , ,

Το ακόλουθο άρθρο υπογράφει η Ελένη Τσετσέκου, συντηρήτρια και βιβλιοδέτις.

Όταν μου ζήτησε ο Δημήτρης να του πω την γνώμη μου για κάποια βιβλία που χρειάζονταν συντήρηση ενθουσιάστηκα.  Είναι αυτό το συναίσθημα όταν πιάνεις ένα παλιό βιβλίο, είμαι σίγουρη πως για να παρακολουθείτε αυτό το blog ξέρετε τι εννοώ. Επρόκειτο για τρία βιβλία…
Το πρώτο και παλαιότερο, ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Ντυμένο με περγαμηνή η οποία είχε σκιστεί σε κάποια σημεία, θύμιζε τα βιβλία που βλέπουμε  στις ταινίες. Τα κεφαλάρια του είχαν “λυθεί” από τα τεύχη και δεν ακολουθούσαν το άνοιγμα του βιβλίου. Το υπόλοιπο σώμα του ήταν καλυμμένο με σκόνη και επικαθήσεις αλλά κατά τα άλλα ήταν σε άψογη κατάσταση.  
Παρόλαυτα χρειαζόταν ένα καθαρισμό, στερέωση των ευαίσθητων σημείων της περγαμηνής πάνω στο εξώφυλλο και στήριξη των κεφαλαριών πάνω στα τεύχη. Απλά πράγματα!

Τα άλλα δύο βιβλία δεν ήταν το ίδιο τυχερά: τα καλύμματά τους ήταν σκισμένα – σχεδόν διαλυμένα. Το χαρτί τους, λεπτό και κιτρινισμένο, φαινόταν αρκετά ευαίσθητο στα χέρια μου και κάμποσες σελίδες ήταν σκισμένες. Με μία πρώτη ματιά υποθέσαμε πως και τα δύο αυτά βιβλία είναι πιθανό να μην φέρουν το αρχικό τους δέσιμο.

Στις διπλωμένες σελίδες που περιείχαν σχέδια και πίνακες είχαν γίνει πρόχειρα στερεώσεις με χοντρό χαρτί και μία μάλιστα ήταν κολλημένη με το αγαπημένο υλικό των συντηρητών… το σελοτέιπ. Τα βιβλία αυτά λοιπόν έπρεπε να λυθούν, να καθαριστούν, να πλυθούν (αν τα μελάνια τους το επέτρεπαν), να γίνουν στερεώσεις όπου υπήρχαν σκισίματα και να ραφτούν ξανά.

Σκέφτηκα να ξεκινήσω με τα δύο βιβλία που βρίσκονταν σε παρόμοια κατάσταση και χρειάζονταν την περισσότερη δουλειά. Το πρώτο βήμα ήταν να τα λύσω. Ακούγεται εύκολο, σωστά; Συνήθως είναι… Τα βιβλία αυτά όμως, όπως έχω ήδη αναφέρει, είχαν ξαναραφτεί και η δουλεία που είχε γίνει σε αυτά ήταν αρκετά πρόχειρη ως και κακή θα μπορούσα να πω. Δυσκολευόμουν ιδιαίτερα να βρω την μέση των τευχών προκειμένου να κόψω τις κλωστές ραφής.
Επιπλέον δεν άνοιγαν σωστά καθώς είχαν περαστεί με υπερβολική κόλλα στην ράχη, η οποία είχε εισχωρήσει μέσα στα φύλλα και τα είχε κολλήσει μεταξύ τους. Σε πολλά σημεία αναγκάστηκα να σκίσω το χαρτί (πόνος για έναν συντηρητή) για να μπορέσω να αφαιρέσω την κλωστή καθώς αυτή ήταν κολλημένη πάνω στα φύλλα.
Μία άλλη δυσκολία ήταν πως υπήρχαν αρκετά μονόφυλλα μεταξύ των τευχών οπότε έπρεπε να διπλοτσεκάρω τα φύλλα που θεωρούσα ως τεύχος και να μην αρκούμαι στο απλό μέτρημα των 16 σελίδων που συνήθως αποτελούν τα τεύχη.

Όπως πάλευα λοιπόν να λύσω τα βιβλία -στα όρια της απελπισίας-βλέπω τον Δημήτρη να μπαίνει στο εργαστήριο και να βγαίνει ξανά φορτσάτος με μια σκούπα. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία αργότερα όμως κατάλαβα πως μίλαγε με κάποιον οπότε βγήκα και εγώ έξω για να δω αν μπορούσα να βοηθήσω -όχι για κουτσομπολιό, προς θεού!
Ένα μικρό μικρό γατάκι είχε τρυπώσει σε μία μηχανή αυτοκινήτου για να ζεσταθεί και δεν έβγαινε από εκεί με τίποτα. Μετά από αρκετή ώρα καταφέραμε να το πιάσουμε και το βάλαμε σε ένα κουτί με τροφή και νερό ελπίζοντας να μπορέσουμε να εντοπίσουμε την μητέρα του. Δεν τα καταφέραμε. Παίρνοντας αρκετά τηλέφωνα βρήκαμε μία κοπέλα που μπορούσε να το φιλοξενήσει για λίγες μέρες.

Προσπάθησα να συνεχίσω να δουλεύω αλλά ήταν αρκετά δύσκολο καθώς το γατάκι προσπαθούσε συνέχεια να έχει την προσοχή μου με νιαουρίσματα και περίεργους θορύβους μέσα από το κουτί του!
Αφού κατάφερα να λύσω τα βιβλία, προχώρησα στον “στεγνό καθαρισμό του χαρτιού” όπως λέμε στην συντήρηση. Καθαρισμό δηλαδή που γίνεται χωρίς νερό ή κάποιον άλλο διαλύτη, συνήθως με πινέλο, γόμα και νυστέρι αν χρειαστεί. Οι σελίδες είχαν αρκετή σκόνη την οποία αφαίρεσα με ένα μαλακό πινέλο.
 Και εδώ είχαμε απρόσκλητους επισκέπτες, λιγότερο χαριτωμένους και ευτυχώς όχι ζωντανούς… Κάναμε μια μικρή φωτογράφιση και σε αυτούς!

Αποφάσισα να μην αφαιρέσω τις στερεώσεις που είχαν γίνει με χοντρό χαρτί στις διπλωμένες σελίδες αλλά το σελοτέιπ έπρεπε να φύγει!

Για καλή μου τύχη είχε μειωθεί αρκετά η συγκολλητική του ιδιότητα και με αργές κινήσεις με μια λεπτή σπάτουλα κατάφερα να το αφαιρέσω χωρίς απώλειες.

Για την αφαίρεση κάποιων  λεκέδων στις πρώτες και τελευταίες σελίδες χρησιμοποίησα γόμα, σε κάποιους με επιτυχία σε άλλους όχι. Σε αυτό το σημείο ήθελα να προχωρήσω στον υγρό καθαρισμό ορισμένων σελίδων οι οποίες ήταν ιδιαίτερα κιτρινισμένες και λεκιασμένες (λόγω περιορισμένου χρόνου δεν μπορούσα να το κάνω σε όλες τις σελίδες και των δύο βιβλίων και εκ των πραγμάτων δεν χρειαζόταν).
 Προτού όμως βρέξω αυτές τις σελίδες έπρεπε να είμαι σίγουρη πως τα μελάνια τους δεν διαλύονταν στο νερό και πως το χαρτί θα άντεχε να βραχεί. Αυτό το είδα βάζοντας μια σταγόνα νερό πάνω σε δυο τρία γράμματα από διαφορετικές σελίδες. Στο ένα βιβλίο το μελάνι έβγαινε λίγο όπως σκούπιζα τις σταγόνες οπότε σίγουρα δεν μπορούσα να το βρέξω. Στο άλλο δεν παρατήρησα να επηρεάζεται το μελάνι οπότε αποφάσισα να προχωρήσω με τον καθαρισμό.

Οι σελίδες ήταν αρκετά ευαίσθητες για να τις βυθίσω στο νερό οπότε αποφάσισα να τις ψεκάσω. Χρησιμοποίησα αερογράφο. Το νερό που στράγγιζα από τις σελίδες έβγαινε αρκετά κίτρινο.

Στην συνέχεια τις ψέκαζα με πολύ αραιωμένη μεθυλοκυτταρίνη, μία αρχειακή κόλλα η οποία χρησιμοποιείται κατά κόρων στην συντήρηση χαρτιού και δυναμώνει κατά κάποιο τρόπο το χαρτί.

Άφησα τις σελίδες να στεγνώσουν υπό πίεση ενώ παράλληλα προχώρησα σε στερεώσεις σκισιμάτων με ιαπωνικό χαρτί.

Το αποτέλεσμα μετά τον υγρό καθαρισμό.

Το ιαπωνικό χαρτί κόβεται – ή μάλλον σκίζεται- με ένα βρεγμένο πινέλο στις διαστάσεις που χρειαζόμαστε. Με αυτό τον τρόπο το κομμάτι που κόβουμε έχει ίνες στις άκρες του και κολλάει χωρίς να δημιουργεί “σκαλοπάτι” στο χαρτί που στερεώνουμε.

Στερέωση στην σελίδα απ’ όπου  αφαίρεσα το σελοτέιπ. Το ιαπωνικό χαρτί εδώ είναι ιδιαίτερα λεπτό προκειμένου να μην κρύβει το κείμενο και έχει μπει και από τις δύο όψεις της σελίδας και μεγαλύτερη αντοχή. Τα φύλλα έμειναν υπό πίεση μετά τις στερεώσεις.
Αφού σιγουρευτήκαμε πως τα φύλλα και τα τεύχη ήταν στην σωστή σειρά, έπρεπε να ανοιχτούν οπές στις οποίες θα γινόταν η καινούρια πια ραφή. Από εδώ και πέρα ανέλαβε ο Δημήτρης ενώ εγώ συνέχισα με το πρώτο βιβλίο που σας ανέφερα, που ήταν καλυμμένο με περγαμηνή.
Ξεκίνησα τον καθαρισμό με πινέλο, βγήκε αρκετή σκόνη και συνέχισα με γόμα σε κάποιους λεκέδες.

Ορισμένες σελίδες είχαν μουτζούρες από κάποιο παιδάκι το οποίο δεν είχε βρει μάλλον άλλο χαρτί για να ζωγραφίσει. Σε κάποιους λιπαρούς λεκέδες επέμεινα με νυστέρι με αρκετή επιτυχία.

Η στερέωση της περγαμηνής στα ευαίσθητα σημεία έγινε με Klucel G. Είναι σημαντικό η περγαμηνή να μην βραχεί με νερό διότι δημιουργεί κυματισμούς και αλλάζει διαστάσεις.

Σημείωση: Στη φωτό δεξιά η πάνω λωρίδα αφορά ένα από τα 2 πρώτα βιβλία. Η μεσαία και κάτω λωρίδα ανήκουν στο βιβλίο δεμένο με περγαμηνή.
Το τελευταίο βήμα ήταν ραφή των κεφαλαριών πάνω στα τεύχη. Χρησιμοποίησα λεπτή βαμβακερή κλωστή και πέρασα γύρω από τον πυρήνα του κεφαλαριού και μέσα από τα τεύχη. Προσπάθησα η κλωστή μου να έρχεται πάνω από την ανοιχτόχρωμη κλωστή του κεφαλαριού με σταθερές αποστάσεις για να μην ενοχλεί στο μάτι.

Ελπίζω να κατάφερα να σας μεταφέρω τα βήματα συντήρησης που ακολουθήσαμε!

ΥΓ – Για όσους αναρωτιέστε για το γατάκι βρήκε οικογένεια και μεγαλώνει ευτυχισμένο!